Οι προκλήσεις για την αριστερά στην ευρωζώνη

Συλλογικό κείμενο υπογραμμένο από 70 στελέχη και αγωνιστές της αριστεράς από 15 ευρωπαϊκές χώρες

Ιδού ένα κείμενο υπογραμμένο από πάνω από 70 άτομα σε πολλές χώρες της Ευρώπης (βλέπε τον πλήρη κατάλογο στο τέλος του άρθρου). Αυτό το συλλογικό κείμενο αναλύει ξεκάθαρα τους συσχετισμούς δύναμης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προτείνει μια σειρά ριζοσπαστικών αλλά και αναγκαίων προτάσεων για όποιον δηλώνει ότι παλεύει ενάντια στη λιτότητα υπέρ μιας Ευρώπης των λαών και υπέρ της οικολογικής μετάβασης.

Αυτό που κάνει αυτό το κείμενο να είναι σημαντικό είναι, πέρα από το περιεχόμενό του, ότι υπογράφεται από προσωπικότητες και αγωνιστές και αγωνίστριες από περισσότερες από 15 ευρωπαϊκές χώρες, που προέρχονται από διαφορετικούς ορίζοντες: από το Podemos και την Izquierda Unida (Ενωμένη Αριστερά) της Ισπανίας μέχρι το πορτογαλικό Bloco της Αριστεράς, το Parti de Gauche (Κόμμα της Αριστεράς), το NPA και το Ensemble! της Γαλλίας, τη Λαϊκή Ενότητα  και την Ανταρσύα στην Ελλάδα, από τη ριζοσπαστική αριστερά της Δανίας  μέχρι εκείνη της Κύπρου καθώς και εκείνες χωρών όπως η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ή η Ουγγαρία. Υπογράφεται από ευρωβουλευτές και ευρωβουλεύτριες διαφόρων χωρών και διαφόρων κομμάτων, από τον υπεύθυνο οικονομικών της Μαδρίτης, την πρώην πρόεδρο του ελληνικού Κοινοβουλίου, και πολλά μέλη της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος…

Οι 10 προτάσεις αυτού του κειμένου βγαίνουν μέσα από την ανάλυση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη από το 2010 και μετά, από τη σύγκρουση μεταξύ Σύριζα και Τρόικας –καθώς επρόκειτο όντως για μια σύγκρουση- κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015 και την κατοπινή εφαρμογή πολιτικών λιτότητας από τον Σύριζα, αλλά και από τις ισπανικές, ιρλανδικές και κυπριακές εμπειρίες. Τα πρόσφατα γεγονότα κατέδειξαν ξεκάθαρα πόσο είναι απαραίτητο σε μια  κυβέρνηση της αριστεράς να έχει το θάρρος να μην υπακούσει στα κελεύσματα των ευρωπαϊκών αρχών και συνθηκών.  Αυτό πρέπει να συνοδεύεται από τη λαϊκή κινητοποίηση που ενθαρρύνει η κυβέρνηση καθώς και από μια σειρά ισχυρών μέτρων όπως η οργάνωση ενός λογιστικού ελέγχου του χρέους με τη συμμετοχή πολιτών, η θέσπιση του ελέγχου των κινήσεων κεφαλαίων, η κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα καθώς και εκείνου της ενέργειας, η ριζική μεταρρύθμιση της φορολογίας… Και φυσικά, η διεξαγωγή της αναπόφευκτης συζήτησης για την ευρωζώνη, η έξοδος από την οποία αποτελεί μια επιλογή που πρέπει να υποστηριχτεί τουλάχιστον σε ορισμένες χώρες.

Η αντικειμενική ανάλυση των ευρωπαϊκών πολιτικών των τελευταίων ετών μας οδηγεί σίγουρα στο εξής συμπέρασμα: μόνο μονομερή και εθνικά κυρίαρχα ισχυρά μέτρα αυτοάμυνας  θα επιτρέψουν στις εθνικές αρχές και στους λαούς που τις έχουν αναδείξει να έλθουν σε ρήξη με τη λιτότητα και να θέσουν σε ισχύ αυτή τη ρήξη καθώς και να δώσουν μια πρώτη απάντηση στο πρόβλημα του άνομου χρέους.

Από το Μάη του 2010, το χρέος έγινε το κύριο ζήτημα στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Το πρώτο πρόγραμμα ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ που επεξεργάστηκε η Τρόικα, η οποία δημιουργήθηκε για να το επεξεργαστεί και να το εκτελέσει, προκάλεσε απότομα την αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η ίδια διαδικασία σημειώθηκε στην Ιρλανδία (2010), στη Πορτογαλία (2011), στη Κύπρο (2013) και στην Ισπανία με ιδιαίτερο τρόπο. Τα προγράμματα είχαν πέντε βασικούς στόχους:

1. Να επιτρέψουν στις ιδιωτικές τράπεζες (1) να δεχτούν δημόσια υποστήριξη ώστε να μην πληρώσουν το λογαριασμό για την έκρηξη της ιδιωτικής πιστωτικής φούσκας που είχαν δημιουργήσει και να αποφύγουν μια νέα διεθνή ιδιωτική χρηματοπιστωτική κρίση μεγάλης έκτασης (2).

2. Να δώσουν στους νέους δημόσιους πιστωτές (3) που υποκατέστησαν τους ιδιωτικούς πιστωτές μια τεράστια ικανότητα καταναγκασμού πάνω στις κυβερνήσεις και τους θεσμούς των περιφερειακών χωρών προκειμένου αυτοί να εφαρμόσουν μια πολιτική ακραίας λιτότητας, απορρύθμισης (απέναντι σε πάμπολλες κοινωνικές κατακτήσεις), ιδιωτικοποιήσεων και ενίσχυσης αυταρχικών πρακτικών (βλέπε το σημείο 5).

3. Να διατηρήσουν την περίμετρο της ευρωζώνης (αυτό σημαίνει να κρατήσουν εντός της ευρωζώνης την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της Περιφέρειας), πράγμα που συνιστά ένα γερό εργαλείο στα χέρια των μεγάλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών επιχειρήσεων και των οικονομιών που κυριαρχούν στην ευρωζώνη.

4. Να κάνουν έτσι ώστε το βάθαιμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών ειδικά στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες χώρες της Περιφέρειας, να γίνει παράδειγμα και μέσο πίεσης πάνω στο σύνολο των ευρωπαϊκών πληθυσμών.

5. Να ενισχύσουν σε ευρωπαϊκή κλίμακα (τόσο στο επίπεδο της ΕΕ όσο και σε κάθε Κράτος μέλος) τις αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης χωρίς να προσφύγουν άμεσα σε νέες εμπειρίες φασιστικού, ναζιστικού, φρανκικού και σαλαζαρικού τύπου ή σε εκείνου του καθεστώτος των συνταγματαρχών στην Ελλάδα (1967-1974) (4).

Για να έλθουμε σε ρήξη με τη λιτότητα πρέπει να βγάλουμε τα διδάγματα της αποτυχίας της πολιτικής που υιοθέτησε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το 2015. Επίσης, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τα όρια της εμπειρίας της μειοψηφικής σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Αντόνιο Κόστα στη Πορτογαλία (5).

Για ένα προσανατολισμό εναλλακτικό στη λιτότητα, στο χρέος, στις τράπεζες και στην ευρωζώνη. Ένας εναλλακτικός προσανατολισμός που προστατεύει τα συμφέροντα των λαών πρέπει να αναφέρεται ταυτόχρονα στη λιτότητα, στο δημόσιο χρέος, στις ιδιωτικές τράπεζες, στην ευρωζώνη, στην αντίθεση στις αυταρχικές πολιτικές. Ο απολογισμός της περιόδου 2010-2016 στην ευρωζώνη είναι ξεκάθαρος: είναι αδύνατο να βγούμε από τη λιτότητα αν δεν δώσουμε απαντήσεις τουλάχιστον σε αυτές τις πέντε προβληματικές. Σίγουρα, πρέπει να προσθέσουμε ότι η εναλλακτική πρόταση πρέπει να καταπιαστεί και με άλλα προβλήματα, μεταξύ των οποίων την κλιματική και οικολογική κρίση, την ανθρωπιστική κρίση που συνδέεται με την ενίσχυση της Ευρώπης φρούριο (που καταδικάζει κάθε χρόνο σε βέβαιο θάνατο στη Μεσόγειο ή αλλού χιλιάδες υποψήφιους για μετανάστευση ή άσυλο), τη κρίση στη Μέση Ανατολή. Πρέπει επίσης να αγωνιστούμε ενάντια στην άκρα δεξιά και την άνοδο του ρατσισμού. Μετά από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και μετά από την εμφάνιση του ριζοσπαστικού κινήματος που στήριξε την καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς και που καλείται τωρα να παλέψει στη πρώτη γραμμή ενάντια στον Τραμπ και στα σχέδιά του, η ριζοσπαστική αριστερά, τα συνδικαλιστικά, κοινωνικά φεμινσιτικά και οικολογικά ευρωπαϊκά κινήματα πρέπει να ρίξουν γέφυρες προς τις δυνάμεις που αντιστέκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένα μεγάλο μέρος της ριζοσπαστικη αριστεράς που διαθέτει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είχε και έχει πάντα μια λαθεμένη αντίληψη για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μέσω της ΕΕ και της ευρωζώνης. Με απλά λόγια, έβλεπε στην ΕΕ περισσότερα πλεονεκτήματα παρά μειονεκτήματα. Εκτιμούσε ότι τόσο η ΕΕ όσο και η ευρωζώνη παρέμεναν συμβατές με την επιστροφή σε σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές, με κάπως λιγότερη αδικία, με λίγη κεϋνσιανή ανάκαμψη. Είναι βασικό στη βάση της εμπειρίας του 2015 να ενισχυθεί το στρατόπεδο των δυνάμεων που δεν καλλιεργούν αυταπάτες για την ΕΕ και την ευρωζώνη και που προτάσσουν μια αυθεντική οικοσοσιαλιστική προοπτική ρήξης με την ΕΕ όπως αυτή έχει δημιουργηθεί. Πρέπει να έχουμε ως αφετηρία ότι η ΕΕ και η ευρωζώνη δεν είναι μεταρρυθμίσιμες.

Το 2015, καθένας μπόρεσε να κάνει τη διαπίστωση ότι είναι αδύνατο να πείσεις την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες με τη νομιμότητα που προσφέρει η δημοκρατική ψήφος και η απλή συζήτηση, να πάρουν μέτρα που σέβονται τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών καθώς και εκείνα των λαών γενικότερα. Το δημοψήφισμα της 6ης Ιουλίου 2015 που πολέμησαν με τον εκβιασμό και την ασφυκτική πίεση (δηλαδή με το κλείσιμο των τραπεζών επί πέντε μέρες πριν από το δημοψήφισμα) δεν τους έπεισε για την ανάγκη να κάνουν παραχωρήσεις. Αντίθετα, καταπατώντας τα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα, αύξησαν κατακόρυφα τις απαιτήσεις τους.

Βέβαια, θεωρητικά είναι πολλά τα μέτρα που θα έπρεπε και θα μπορούσε να ληφθούν σε ευρωπαϊκή κλίμακα για να ανακάμψει η οικονομία, να μειωθεί η κοινωνική αδικία, να γίνει βιώσιμη η αποπληρωμή του χρέους και να δωθεί και πάλι οξυγόνο στη δημοκρατία. Ο Γιάνης Βαρουφάκης ως υπουργός Οικονομικών, έκανε το Φλεβάρη του 2015 προτάσεις που πήγαιναν προς αυτή τη κατεύθυνση. Επρόκειτο για την ανταλλαγή του ελληνικού χρέους με δυο νέου τύπου ομόλογα: 1. με ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης, 2. με τα επονομαζόμενα “αέναα” ομόλογα, με την έννοια ότι η Ελλάδα θα αποπλήρωνε μόνο τους τόκους αλλά αενάως (6). Οι προτάσεις του Βαρουφάκη παρόλο που ήταν μετριοπαθείς και απολύτως πραγματοποιήσιμες, δεν είχαν στην πραγματικότητα καμιά πιθανότητα να γίνουν δεκτές από τις ευρωπαϊκές αρχές.

Η Κομισιόν, η ΕΚΤ, το Ευρωπαϊκο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας δεν θέλουν να ακούσουν τους λαούς. Αυτό συμβαίνει με μια ολόκληρη σειρά προτάσεων που στοχεύουν να μειώσουν ριζικά το βάρος του χρέους της Ελλάδας όπως και εκείνου πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών (με την αμοιβαιότητα των χρεών, με την έκδοση ευρωομολόγων, κλπ). Από τεχνική άποψη θα μπορούσαν να υλοποιηθούν αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μέσα στις σημερινές συνθήκες και με τους συσχετισμούς δυνάμεων που υφίστανται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι χώρες με προοδευτική κυβέρνηση δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα ακουστούν, θα γίνουν σεβαστές και ακόμα λιγότερο ότι θα υποστηριχτούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Η ΕΚΤ έχει τα μέσα να προκαλέσει ασφυξία στο τραπεζικό σύστημα ενός Κράτους μέλους της ευρωζώνης κόβοντας την πρόσβαση των τραπεζών στη ρευστότητα. Όπως το προαναφέραμε, τα χρησιμοποίησε στην Ελλάδα το 2015. Η Τραπεζική Ένωση και η διαιτητική εξουσία της ΕΚΤ ενισχύουν τα μέσα καταναγκασμού που διαθέτουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για να κάνουν να αποτύχει ένα αριστερό πείραμα.

Οι συνθήκες έχουν γίνει υπερ-καταναγκαστικές όσον αφορά το χρέος και το έλλειμμα. Θεωρητικά, οι ευρωπαϊκές αρχές, μεταξύ των οποίων και το συμβούλιο υπουργών, θα μπορούσαν να αποφασίσουν να παρεκλίνουν λαβαίνοντας υπόψην την κατάσταση κρίσης (το έχουν ήδη κάνει υπέρ κυβερνήσεων της δικιάς τους πολιτικής γραμμής) (7) αλλά είναι σαφές ότι δεν έχουν καμιά διάθεση να το πράξουν. Αντίθετα, τόσο αυτοί οι θεσμοί και το ΔΝΤ όσο και οι σημερινές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στις άλλες χώρες πολέμησαν ενεργά την ελληνική κυβέρνηση ενώ αυτή έδειχνε πάρα πολύ μεγάλη μετριοπάθεια (είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε). Τα περισσότερα από τα ΜΜΕ και πολλοί ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες παρουσίασαν ωστόσο τον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη σαν αντάρτες ή ακόμα και σαν αντιευρωπαίους ριζοσπάστες. Η Τρόικα πολέμησε το υπό εξέλιξη μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου 2015 πείραμα στην Ελλάδα προκειμένου να καταδείξει σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο.

Η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα δεν τους ήταν αρκετή. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες και το ΔΝΤ απαίτησαν και πέτυχαν από την κυβέρνηση Τσίπρα να εντείνει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιτιθέμενη ακόμα περισσότερο στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, και ειδικότερα στο συνταξιοδοτικό, επιταχύνοντας τις ιδιωτικοποιήσεις, επιβάλλοντας ποικίλες αλλαγές στο νομικό και νομοθετικό επίπεδο που συνιστούν θεμελιώδεις δομικές υποχωρήσεις υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και ενάντια στα κοινά αγαθά (8). Όλα αυτά τα νέα μέτρα και αντι-μεταρρυθμίσεις ενισχύουν την αδικία και την επισφάλεια. Και αν οι πιστωτές καταλήξουν να παραχωρήσουν μια νέα αναδιάρθρωση του χρέους (9), αυτό θα γίνει υπό τον όρο να συνεχιστούν οι πολιτικές αυτού του είδους. Σε αυτή τη περίπτωση, μια απομείωση του χρέους δεν θα συνιστά σε καμιά περίπτωση νίκη ή έστω μια παρηγοριά. Θα αποτελεί απλώς ένα μέτρο που στοχεύει να εγγυηθεί τη συνέχιση των εξοφλήσεων και να προσπαθήσει να αποφύγει την επανάληψη των έντονων κοινωνικών αγώνων.

Επιβάλλεται ένα πρώτο συμπέρασμα: αν δεν πάρουν ισχυρά μονομερή και εθνικώς κυρίαρχα μέτρα αυτοάμυνας, οι εθνικές αρχές και οι λαοί που τις έχουν επιφορτίσει να έλθουν σε ρήξη με τη λιτότητα δεν θα είναι σε θέση να δώσουν ένα τέλος στη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τους πιστωτές και τις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Ορισμένοι θα μπορούσαν να απαντήσουν ότι αν μια κυβέρνηση της αριστεράς ερχόταν στην εξουσία στη Μαδρίτη, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το βάρος της ισπανικής οικονομίας (4η οικονομία της ευρωζώνης βάσει του ΑΕΠ) στις διαπραγματεύσεις με τις κυριότερες κυβερνήσεις της ευρωζώνης κερδίζοντας παραχωρήσεις που ο Τσίπρας δεν μπορούσε να πετύχει. Ποιες παραχωρήσεις; Μήπως τη δυνατότητα να επανακινήσει την οικονομία και την απασχόληση μέσω μαζικών δημόσιων δαπανών και κατά συνέπεια με ένα σημαντικό δημόσιο έλλειμμα; Το Βερολίνο, η ΕΚΤ και τουλάχισοτν 5 με 6 άλλες πρωτεύουσες της ευρωζώνης θα ήταν αντίθετες με αυτό! Μήπως τη δυνατότητα να πάρει πολύ ισχυρά μέτρα απέναντι στις τράπεζες; Η ΕΚΤ υποστηριζόμενη από την Κομισιόν θα απορρίψει αυτή την επιλογή.

Αυτό που επίσης είναι βέβαιο, είναι ότι αν δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς έρχονταν στην κυβέρνηση σε χώρες σαν την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Ιρλανδία, τη Σλοβενία, τις 3 δημοκρατίες της Βαλτικής, δεν θα είχαν τα μέσα να πείσουν την Επιτροπή και τη διεύθυνση της ΕΚΤ να τις αφήσει να τερματίσουν τη λιτότητα, να σταματήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις και να αναπτύξουν τις δημόσιες υπηρεσίες, να μειώσουν δραστικά το χρέος… Αυτές οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αντισταθούν και να πάρουν μονομερή μέτρα για να υπερασπιστούν τους πληθυσμούς τους. Όμως, τι θα συνέβαινε αν σχηματίζονταν ταυτόχρονα πολλές κυβερνήσεις της αριστεράς σε πολλές χώρες της ευρωζώνης και απαιτούσαν όλες μαζί μια αναδιαπραγμάτευση; Σίγουρα θα ήταν μια πολύ καλή εξέλιξη αλλά αυτή η δυνατότητα θα πρέπει επίσης να αποκλειστεί έστω και για λόγους εκλογικού ημερολογίου.

Μήπως μια κυβέρνηση της αριστεράς στην εξουσία στο Παρίσι, σε περίπτωση νίκης του Μελανσόν στις προεδρικές εκλογές του Μάη 2017 και των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς στις κοινοβουλευτικές εκλογές που θα ακολουθήσουν, θα μπορούσε να επιβάλλει μια μεταρρύθμιση του ευρώ; Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας του επιτελείου της προεκλογικής εκστρατείας του Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Λογικά, αμφιβάλλουμε για αυτή τη δυνατότητα. Έστω ότι ο Μελανσόν ανεβαίνει στην προεδρία και σχηματίζει κυβέρνηση. Θα θελήσει να εφαρμόσει ένα σύνολο μέτρων κοινωνικής δικαιοσύνης και να προσπαθήσει να αποσπάσει μια μεταρρύθμιση του ευρώ. Θα ήταν δυνατό; Αυτό που είναι εντελώς δυνατό σε μια κυβέρνηση της αριστεράς στη Γαλλία, είναι μεν να μην υπακούσει στις συνθήκες και να κάνει σεβαστές τις επιλογές της αλλά δεν θα μπορέσει να πετύχει τη βαθιά μεταρρύθμιση της ευρωζώνης. Για να πετύχει κάτι τέτοιο θα χρειάζονταν ταυτόχρονες εκλογικές νίκες τόσο στις κυριότερες χώρες όσο και σε πολλές χώρες της περιφέρειας. Τούτου λεχθέντος, είναι ξεκάθαρο ότι μια κυβέρνηση της Ανυπότακτης Γαλλίας και των συμμάχων της που θα έπαιρνε μονομερή μέτρα υπέρ του πληθυσμού της Γαλλίας και των λαών του κόσμου (για παράδειγμα, ακυρώνοντας μονομερώς τα χρέη προς τη Γαλλία της Ελλάδας και των επονομαζόμενων αναπτυσσόμενων χωρών) θα μπορούσε να παίξει θετικό ρόλο στην Ευρώπη.

Το ότι κάνουμε όλες αυτές τις διαπιστώσεις δεν σημαίνει ότι ψάχνουμε να βρούμε μια εθνικιστική διέξοδο από την κρίση. Όπως και στο παρελθόν, έτσι και σήμερα είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε μια διεθνιστική στρατηγική και να προβάλλουμε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των λαών σε αντίθεση προς τη συνέχιση της παρούσας ολοκλήρωσης που κυριαρχείται απόλυτα από τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.

Οι αδύναμοι κρίκοι της κυρίαρχης ενδο-ευρωπαϊκής αλυσίδας βρίσκονται στις περιφερειακές χώρες. Αν ο Σύριζα είχε υιοθετήσει σωστή στρατηγική, θα μπορούσε να είχε γίνει μια θετική στροφή το 2015. Αυτό δεν συνέβη. Οι άλλοι αδύναμοι κρίκοι της αλυσίδας όπου η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να ανέβει στη κυβέρνηση στα επόμενα χρόνια είναι η Ισπανία και η Πορτογαλία. Ίσως αυτό είναι επίσης δυνατό τα επόμενα χρόνια στην Ιρλανδία, στη Σλοβενία, στη Κύπρο, κλπ. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες: από την ικανότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς να βγάλει τα διδάγματα του έτους 2015 και να προτείνει αντικαπιταλιστικές και δημοκρατικές προτάσεις που βρίσκουν ανταπόκριση… Αυτό θα εξαρτηθεί αναμφίβολα από την ένταση της λαϊκής κινητοποίησης… Αν δεν υπάρχει πίεση από τις πλατείες, τις συνοικίες και τους χώρους δουλειάς για πραγματικές αλλαγές και για άρνηση των σάπιων συμβιβασμών, τότε το μέλλον θα είναι ζοφερό.

Δέκα προτάσεις για να μην επαναληφθεί η συνθηκολόγηση που γνωρίσαμε στην Ελλάδα

Για να αποφύγουμε την επανάληψη της συνθηκολόγησης, όπως τη γνωρίσαμε στην Ελλάδα το 2015, ιδού δέκα προτάσεις που πρέπει να εφαρμοστούν αμέσως και ταυτόχρονα, για την κοινωνική κινητοποίηση  και τη δράση μιας κυβέρνησης που θα είναι πραγματικά στην υπηρεσία του λαού.

Η πρώτη πρόταση αφορά στην ανάγκη που έχει μια αριστερή κυβέρνηση να μην υπακούσει ξεκάθαρα και αφού το έχει προαναγγείλει,  στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το κόμμα ή ο συνασπισμός κομμάτων, που θέλουν να κυβερνήσουν –και εδώ αναφερόμαστε βέβαια στην Ισπανία- πρέπει ευθύς εξαρχής να αρνηθούν να υπακούσουν στις απαιτήσεις για λιτότητα, και να δεσμευτούν ότι θα αρνηθούν τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού. Πρέπει να δηλώσουν: «Δεν θα σεβαστούμε την υποχρέωση να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό που επιτάσσουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες επειδή θέλουμε να αυξήσουμε τις δημόσιες δαπάνες για να παλέψουμε ενάντια στα αντικοινωνικά μέτρα και τη λιτότητα, και για να προβούμε στην οικολογική μετάβαση». Κατά συνέπεια, το πρώτο πράμα που πρέπει να κάνουμε  είναι η σαφής και αποφασισμένη δέσμευση για ανυπακοή. Μετά από την ελληνική συνθηκολόγηση, είναι ουσιώδους σημασίας να εγκαταλείψουμε τη ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να απαιτήσουμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σεβαστούν τη λαϊκή βούληση. Η συνέχιση αυτής της ψευδαίσθησης θα μας οδηγούσε στην καταστροφή. Πρέπει να μην υπακούσουμε.

Δεύτερο σημείο: Να δεσμευτούμε να καλέσουμε  σε λαϊκή κινητοποίηση. Τόσο σε κάθε χώρα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και αυτό δεν συνέβη το 2015 στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Είναι προφανές πως τα ευρωπαϊκά κινήματα δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων όσον αφορά τις διαδηλώσεις, οι οποίες έλαβαν μεν χώρα, αλλά δεν επέδειξαν ικανοποιητικό επίπεδο αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι ο στρατηγικός προσανατολισμός του Σύριζα δεν προέβλεπε πανευρωπαϊκό κάλεσμα σε λαϊκές κινητοποιήσεις, ούτε καν σε λαϊκές κινητοποιήσεις εντός της Ελλάδας. Και όταν ακόμα η κυβέρνηση Τσίπρα κάλεσε σε κινητοποίηση με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, τελικά δεν σεβάστηκε τη λαϊκή ετυμηγορία του 61,5% των Ελλήνων, που αρνήθηκαν να υπακούσουν στις απαιτήσεις των πιστωτών και απέρριψαν τις προτάσεις τους.

Θυμίζουμε ότι από τα τέλη Φεβρουαρίου 2015 και σχεδόν μέχρι το τέλος Ιουνίου 2015, ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Αλέξης Τσίπρας έκαναν δηλώσεις που επιδίωκαν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι επέκειτο συμφωνία και τα πράγματα πήγαιναν καλά. Ας φανταστούμε αντίθετα  τι θα είχε συμβεί αν μετά από κάθε σημαντική διαπραγμάτευση, είχαν εξηγήσει τι διακυβευόταν, μέσω ανακοινώσεων, και μέσω προφορικών δηλώσεων στα ΜΜΕ, παίρνοντας το λόγο στις πλατείες, μπροστά στην έδρα των ευρωπαϊκών θεσμών στις Βρυξέλλες και αλλού.  Αν είχαν αποκαλύψει τι σχεδιαζόταν, αυτό θα είχε οδηγήσει σε διαδηλώσεις χιλιάδων ή δεκάδων χιλιάδων προσώπων, και τα κοινωνικά δίκτυα θα είχαν κάνει γνωστό αυτό  τον εναλλακτικό λόγο σε εκατοντάδες ή και σε εκατομμύρια αποδέκτες.

Τρίτο σημείο: Να δεσμευτούμε να οργανώσουμε ένα λογιστικό έλεγχο του χρέους με συμμετοχή πολιτών. Οι καταστάσεις στα 28 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι διαφορετικές, και το ίδιο συμβαίνει στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Υπάρχουν ευρωπαϊκά κράτη όπου η παύση αποπληρωμής αποτελεί μέτρο απόλυτης ανάγκης και προτεραιότητας, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, προκειμένου να ικανοποιηθούν πριν από όλα κοινωνικές ανάγκες και να εξασφαλιστούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πρόκειται επίσης για ένα στοιχείο κλειδί μιας στρατηγικής αυτοάμυνας. Στην Ισπανία, στη Πορτογαλία, στη Κύπρο, στην Ιρλανδία, αυτό  εξαρτάται από τους συσχετισμούς δυνάμεων και τη συγκυρία. Σε άλλες χώρες, είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί πρώτα ο λογιστικός έλεγχος και στη συνέχεια να αποφασιστεί η παύση αποπληρωμής του χρέους. Τα μέτρα αυτά οφείλουν να εφαρμοστούν λαμβάνοντας υπ’ όψη την ιδιαίτερη κατάσταση κάθε χώρας.

Τέταρτο μέτρο: Να εφαρμοστεί  έλεγχος των κινήσεων κεφαλαίων.  Και να ληφθεί υπ’ όψη αυτό που πραγματικά σημαίνει. Δηλαδή να πάμε ενάντια στη διαδεδομένη ιδέα ότι απαγορεύεται στους πολίτες να μεταβιβάσουν μερικές εκατοντάδες ευρώ στο εξωτερικό. Είναι ευνόητο ότι οι διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές θα επιτρέπονται μέχρι ένα συγκεκριμένο ποσό. Αντίθετα, το ζητούμενο είναι να καθιερωθεί ένας αυστηρός έλεγχος στις κινήσεις κεφαλαίων που ξεπερνούν αυτό το συγκεκριμένο ποσό.

Πέμπτο μέτρο:  Να κοινωνικοποιήσουμε  τον χρηματοπιστωτικό και τον ενεργειακό τομέα. Η κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν συνίσταται μόνο στην ανάπτυξη ενός δημόσιου τραπεζικού πόλου. Συνίσταται στη θέσπιση ενός δημόσιου μονοπωλίου επί του χρηματοπιστωτικού τομέα, δηλαδή επί των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιριών. Πρόκειται για κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα υπό τον έλεγχο των πολιτών, για τη μετατροπή δηλαδή του χρηματοπιστωτικού τομέα σε δημόσια υπηρεσία (10). Ταυτοχρόνως, είναι προφανές ότι στα πλαίσια της οικολογικής μετάβασης, η κοινωνικοποίηση του ενεργειακού τομέα αποτελεί επίσης μέτρο προτεραιότητας. Δεν μπορεί να υπάρξει οικολογική μετάβαση χωρίς δημόσιο μονοπώλιο στον τομέα της ενέργειας, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και σε επίπεδο διανομής.

Έκτη πρόταση: Δημιουργία ενός συμπληρωματικού και μη μετατρέψιμου νομίσματος και η αναπόφευκτη συζήτηση για το ευρώ. Είτε σε περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη, είτε σε περίπτωση παραμονής εντός, είναι απαραίτητη η δημιουργία συμπληρωματικού μη μετατρέψιμου νομίσματος. Με άλλα λόγια, ένα νόμισμα που χρησιμεύει, σε κλειστό κύκλωμα, στις συναλλαγές εντός της χώρας, π.χ. για την πληρωμή των αυξήσεων των συντάξεων ή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, για την πληρωμή των φόρων και των δημόσιων υπηρεσιών… Η χρησιμοποίηση ενός συμπληρωματικού νομίσματος επιτρέπει την απομάκρυνση και την μερική έξοδο από την δικτατορία του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Προφανώς, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη συζήτηση για την ευρωζώνη. Σε πολλές χώρες, η έξοδος από την ευρωζώνη είναι μια επιλογή που πρέπει να υποστηρίξουν τα κόμματα, τα συνδικάτα και τα άλλα κοινωνικά κινήματα. Αρκετές χώρες της ευρωζώνης δεν θα μπορέσουν να έλθουν σε πραγματική ρήξη με τη λιτότητα και να ξεκινήσουν την οικοσοσιαλιστική μετάβαση αν δεν βγουν από την ευρωζώνη. Σε περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη, θα πρέπει είτε να γίνει μια αναδιανεμητική νομισματική μεταρρύθμιση (11), είτε να επιβληθεί ένας εφάπαξ προοδευτικός φόρος πάνω από τα 200.000 ευρώ. Αυτή η πρόταση αφορά μόνο την κινητή περιουσία, δεν αφορά την ακίνητη (σπίτια, κλπ) στην οποία αναφέρεται το έβδομο μέτρο.

Έβδομο μέτρο: Ριζοσπαστική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος. Κατάργηση του ΦΠΑ επί των αγαθών και των υπηρεσιών βασικής κατανάλωσης, όπως η τροφή, ο ηλεκτρισμός, το φυσικό αέριο και το νερό (για τα τρία τελευταία, μέχρι ένα συγκεκριμένο επίπεδο κατανάλωσης κατά άτομο)(12) και άλλα αγαθά πρώτης ανάγκης. Αντίθετα, αύξηση του ΦΠΑ σε αγαθά και προϊόντα πολυτελείας, κτλ. Χρειαζόμαστε επίσης μια αύξηση της φορολογίας στα κέρδη των ιδιωτικών εταιριών και στα εισοδήματα πάνω από ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Με άλλα λόγια, ένα προοδευτικό φόρο στα εισοδήματα και στην περιουσία. Η ιδιοκατοίκηση θα πρέπει να μην φορολογείται πάνω από ένα συγκεκριμένο ποσό που κυμαίνεται σε συνάρτηση με τη σύνθεση της οικογένειας. Η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος πρέπει να παράγει άμεσα αποτελέσματα: μια πολύ αισθητή μείωση των άμεσων και έμμεσων φόρων για τη πλειοψηφία του πληθυσμού και μια πολύ αισθητή αύξηση για το 10% των πιο πλούσιων και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Τέλος, θα ενταθεί η πάλη ενάντια στη φορολογική απάτη και στη φοροδιαφυγή.

Όγδοο μέτρο: Από-ιδιωτικοποιήσεις. «Εξαγορά» των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων έναντι ενός συμβολικού ευρώ. Από αυτή την άποψη, η χρησιμοποίηση του ευρώ θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ συμπαθητική, πληρώνοντας ένα συμβολικό ευρώ σε αυτούς που επωφελήθηκαν με τις ιδιωτικοποιήσεις. Και να ενισχύσουμε και επεκτείνουμε τις δημόσιες υπηρεσίες υπό τον έλεγχο των πολιτών.

Ένατο μέτρο: Εφαρμογή ενός τεράστιου κατεπείγοντος σχεδίου για τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης κοινωνικά χρήσιμων και για τη δικαιοσύνη. Να μειώσουμε το χρόνο εργασίας, διατηρώντας τους ίδιους μισθούς. Να ακυρώσουμε τους αντικοινωνικούς νόμους και να υιοθετήσουμε νόμους που αντιμετωπίζουν την κατάσταση των καταχρηστικών ενυπόθηκων δανείων, πράγμα που ενδιαφέρει  κατά προτεραιότητα χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ελλάδα… Το ζήτημα θα μπορούσε κάλλιστα να ρυθμιστεί με νόμο, αποφεύγοντας δικαστικές προσφυγές (καθώς υπάρχουν πολλές  δίκες που αφορούν ενυπόθηκα χρέη όπου τα νοικοκυριά βρίσκονται αντιμέτωπα με τις τράπεζες). Ένα κοινοβούλιο μπορεί να αποφασίσει δια νόμου την ακύρωση των ενυπόθηκων χρεών μικρότερων π.χ. από 150.000 ευρώ και με αυτό τον τρόπο να θέσει τέλος στις δικαστικές προσφυγές. Πρέπει επίσης να εφαρμοστεί ένα τεράστιο πρόγραμμα δημόσιων δαπανών για να προωθηθεί η απασχόληση και η κοινωνικά χρήσιμη δραστηριότητα ευνοώντας τα μικρά κυκλώματα.

Δέκατο μέτρο: Να ξεκινήσουμε μια πραγματική συντακτική διαδικασία. Δεν πρόκειται για συνταγματικές αλλαγές στο υπάρχον πλαίσιο των κοινοβουλευτικών θεσμών, αλλά για τη διάλυση του κοινοβουλίου και την προκήρυξη εκλογών για την ανάδειξη με καθολική ψηφοφορία μιας Συντακτικής Συνέλευσης. Και πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους ένταξης αυτής της διαδικασίας σε άλλες συντακτικές διαδικασίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Πρόκειται για βασικές προτάσεις που πρέπει να τεθούν προς συζήτηση. Όμως, ένα πράγμα είναι βέβαιο, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν πρέπει να πηγαίνουν στη ρίζα των προβλημάτων και πρέπει να εφαρμοστούν ταυτόχρονα επειδή χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα με συνοχή. Αν δεν υπάρξει εφαρμογή ριζοσπαστικών μέτρων που έχουν προαναγγελθεί από την αρχή, δεν θα υπάρξει ρήξη με τη πολιτική λιτότητας. Είναι αδύνατο να έλθουμε σε ρήξη με τις πολιτικές λιτότητας  αν δεν πάρουμε ριζοσπαστικά μέτρα ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο. Εκείνοι που πιστεύουν ότι μπορούμε να αποφύγουμε κάτι τέτοιο είναι λαοπλάνοι και δεν θα μπορέσουν να έχουν πραγματικές και χειροπιαστές επιτυχίες.  Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η φύση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και η έκταση της κρίσης του καπιταλισμού κάνουν ώστε να μην υπάρχει πραγματικός χώρος για νεοκεϋνσιανές παραγωγικίστικες πολιτικές. Ο οικοσοσιαλισμός δεν πρέπει να είναι στο περιθώριο αλλά στη καρδιά της συζήτησης, από όπου πρέπει να έρχονται άμεσες και συγκεκριμένες προτάσεις. Πρέπει να φέρουμε σε αίσιο πέρας τη πάλη ενάντια στη λιτότητα και να μπούμε στο δρόμο του αντικαπιταλισμού.  Η οικοσοσιαλιστική μετάβαση αποτελεί μια απόλυτη και άμεση αναγκαιότητα.


Κατάλογος υπογραφόντων

ALLEMAGNE

Angela Klein, revue SOZ

AUTRICHE

Christian Zeller, professeur de géographie économique, Université de Salzburg

BOSNIE-HERZÉGOVINE

Tijana Okic, philosophe

BELGIQUE

Olivier Bonfond, économiste, membre de la commission pour la vérité sur la dette grecque
Jean-Claude Deroubaix, sociologue à l’Université de Mons
Mauro Gasparini, LCR/SAP
Corinne Gobin, politologue à l’ULB
Herman Michiel, éditeur de la revue Ander Europa
Christine Pagnoulle, prof. honoraire Université de Liège, présidente ATTAC-Liège
Éric Toussaint, porte-parole du CADTM international, coordinateur scientifique de la commission pour la vérité sur la dette grecque

ΚΥΠΡΟΣ

Σταύρος Τομπάζος, οικονομολόγος, καθ. Πανεπιστημίου, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος

DANEMARK

Soren Sondergaard, député, ex-député européen

ESPAGNE

Daniel Albarracín, économiste et sociologue, Podemos, membre de la commission pour la vérité sur la dette grecque
Marina Albiol, Eurodéputée de Izquierda Unida et porte-parole la délégation de la Gauche plurielle au parlement européen.
Yago Álvarez, activiste, membre de la plate-forme d’audit citoyen de la dette -PACD PACD
Josep Maria Antentas, professeur de sociologie de l’Université Autonome de Barcelone (UAB).
Rommy Arce, conseillère municipale de Madrid, membre de la coalition Ahora Madrid et de Podemos
Raúl Camargo, Secrétaire Politique de Podemos de la Communauté de Madrid y Député de celle-ci. Militant de Anticapitalistas
Sergi Cutillas, économiste de Ekona. Membre du Groupe promoteur du nouveau mouvement politique catalan Un País En Comú, Catalunya, membre de la commission pour la vérité sur la dette grecque
Jérôme Duval, membre du CADTM et de la PACD
Manolo Gari, économiste, activiste écosocialiste, militant de Anticapitalistas y membro de Podemos
Fátima Martín, journaliste, membre du CADTM et de la PACD
Teresa Rodríguez, députée andalouse, ex-eurodéputée, porte-parole de Podemos Andalucía.
Carlos Sanchez Mato, conseiller municipal et responsable des finances de la mairie de Madrid
Miguel Urbán, eurodéputé Podemos

FRANCE

Olivier Besancenot, porte-parole du NPA
Jeanne Chevalier, Parti de Gauche (souscrit aux 10 propositions mais pas à l’introduction)
Eric Coquerel, coordinateur politique du Parti de Gauche (souscrit aux 10 propositions mais pas à l’introduction)
Pierre Cours-Salies, professeur de sociologie à l’Université Paris 8, Ensemble !
Léon Crémieux, NPA
Alexis Cukier – Ensemble ! EReNSEP
Pascal Franchet, président CADTM France
Pierre Khalfa, coprésident de la Fondation Copernic
Djordje Kuzmanovic, Parti de Gauche (souscrit aux 10 propositions mais pas à l’introduction)
Jan Malewski, rédacteur de la revue Inprecor
Myriam Martin et Jean-François Pellissier, porte-paroles d’Ensemble !
Corinne Morel Darleux, Parti de Gauche (souscrit aux 10 propositions mais pas à l’introduction)
Christine Poupin, porte-parole NPA
Catherine Samary, économiste, membre d’ATTAC France
Patrick Saurin, syndicaliste SUD, membre du CADTM et de la commission pour la vérité sur la dette grecque

ΕΛΛΑΔΑ

Τάσος Αναστασιάδη, κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος (Ανταρσύα)
Άρης Χατζηστεφάνου, δημιουργός των ντοκυμαντέρ Debtocracy και Catastroika
Νίκος Χουντής, ευρωβουλευτής Λαϊκής Ενότητας, πρώην ευρωβουλευτής, πρώην αντιπρόεδρος της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα
Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρώην πρόεδρος του ελληνικού Κοινοβουλίου, ιδρύτρια του κινήματος Πλεύση Ελευθερίας, πρόεδρος της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος (υπογράφει τις 10 προτάσεις αλλά όχι την εισαγωγή)
Στάθης Κουβελάκης, King’s College London, Λαϊκή Ενότητα
Σπύρος Μαρκέτος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μέλος Ανταρφσύας, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος
Γιώργος Μητραλιάς, Έλληνες για το Μαζικό Κίνημα του Μπέρνι Σάντερς, CADTM Ελλάδας, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος
Αντώνης Νταβανέλος, RedNetwork, Λαίκή Ενότητα
Λεωνίδας Βατικιώτης, δημοσιογράφος, Ανταρσύα, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος

HONGRIE

Judit Morva, économiste, rédactrice de la revue BALMIX

ITALIE

Gigi Malabarba, ouvrier RiMaflow en autogestion – Fuorimercato, ex-sénateur, Communia Network, Italie
Checchino Antonini, directeur de la revue « L’Anticapitalista »

LUXEMBOURG

Justin Turpel, ancien député déi Lénk – la Gauche
David Wagner, Député déi Lénk – la Gauche

POLOGNE

Zbigniew Marcin Kowalewski, journaliste
Dariusz Zalega, journaliste

PORTUGAL

Francisco Louça, économiste, Bloc de Gauche, ex-député. Emet certaines réserves sur quelques aspects techniques des 10 propositions.
Alda Sousa, Université de Porto, ex-eurodéputée, Bloc de Gauche
Rui Viana Pereira, designer sonore, membre du CADPP (Portugal)

ROYAUME UNI

Penelope Duggan, Editrice de la revue International Viewpoint
Susan Pashkoff, Left Unity, Economic Policy Commission
Alan Thornett, Socialist Resistance in Britain

SERBIE

Andreja Zivkovic, chercheur

SLOVÉNIE

Maja Breznik, chercheuse
Rastko Močnik, sociologue, prof universitaire

SUISSE

Jean Batou, député Solidarités Genève, prof. Université de Lausanne


Σημειώσεις

1. Στη περίπτωση της Ελλάδας, επρόκειτο πρωτίστως για ελληνικές, γαλλικές, γερμανικές, βελγικές και ολλανδικές τράπεζες (για να δώσουμε μια ιδέα επρόκειτο για καμιά δεκαπενταριά μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες). Για μια λεπτομερή ανάλυση βλέπε: Rapport préliminaire de la Commission pour la vérité sur la dette publique grecque, juin 2015, chapitres 1 et 2, http://www.cadtm.org/Rapport-preliminaire-de-la ; Intervention d’Éric Toussaint à la présentation du rapport préliminaire de la Commission de la vérité le 17 juin 2015, http://www.cadtm.org/Intervention-d-Eric-Toussaint-a-la ; voir aussi « Grèce : Les banques sont à l’origine de la crise », publié le 23 décembre 2016, http://www.cadtm.org/Grece-Les-banques-sont-a-l-origine
Τέλος βλέπε : Documents secrets du FMI sur la Grèce avec commentaires d’Éric Toussaint (CADTM), http://www.cadtm.org/Documents-secrets-du-FMI-sur-la

2. Εκείνη την εποχή, οι δραστηριότητες πολλών μεγάλων ενδιαφερόμενων γαλλικών, γερμανικών, ολλανδικών, βελγικών κλπ. τραπεζών εμπλέκονταν ιδιαίτερα με τις χρηματαγορές στις ΗΠΑ και με τις μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου. Επιπλέον, και αυτό συνδέεται, είχαν πρόσβαση σε μια σημαντική πιστωτική γραμμή που πρόσφερε η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, εξ ου και το ενδιαφέρον της κυβέρνησης Ομπάμα για την ελληνική και ιρλανδική κρίση, και γενικότερα για την ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση.

3. Στη περίπτωση της Ελλάδας, επρόκειτο για 14 κράτη της ευρωζώνης που «εκπροσωπούνταν» από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (το οποίο διαδέχθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), η ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

4. Αυτή η τελευταία πλευρά συχνά δεν λαμβάνεται υπόψη επειδή τονίζονται οι οικονομικές και κοινωνικές πλευρές. Η αυταρχική τάση στο εσωτερικό της ΕΕ και της ευρωζώνης αποτελεί ωστόσο μια κεντρική διακύβευση και ένα στόχο που έχει βάλει συνειδητά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτό αφορά την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, την προσφυγή σε ανορθόδοξες  διαδικασίες ψηφοφορίας, τη παραβίαση ή το περιορισμό πολλών δικαιωμάτων, το μη σεβασμό των επιλογών των ψηφοφόρων, την αύξηση της καταστολής της κοινωνικής προστασίας…

5. Στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2015, οι δυνάμεις της αριστεράς κέρδισαν την απόλυτη  πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο: το Σοσιαλιστικό κόμμα ήλθε δεύτερο με 32,4%, το Bloco de Esquerda (Μπλόκο της Αριστεράς) ήλθε τρίτο με 10,3% και 19 βουλευτές (8 το 2011)., το ΚΚΠ κέρδισε μια έδρα και έχει 15 βουλευτές, το κόμμα των Πρασίνων REV διατήρησε  τις 2 έδρες του. Η κυβερνητική συμφωνία κλείστηκε το Νοέμβρη του 2015. Το PS  κυβερνάει μόνο του  και τα άλλα δυο πιο ριζοσπαστικά κόμματα  (BE και PCP), ενώ αρνούνται να μπουν στη κυβέρνηση, στηρίζουν πάντως στη Βουλή τις αποφάσεις της όταν αυτές τα βολεύουν.

6. Cf. : http://www.latribune.fr/actualites/economie/union-europeenne/20150203trib85abe7370/les-propositions-grecques-pour-restructurer-la-dette.html

7. Μερικά παραδείγματα: Η Γαλλία του Νικολά Σαρκοζί  και η Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ  δεν τιμωρήθηκαν παρόλο που δεν σεβάστηκαν τις υποχρεώσεις τους σχετικά με το έλλειμμα. Πιο πρόσφατα , η Επιτροπή φάνηκε εξίσου επιεικής με τη κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόϊ το 2015 και 2016.

8. Αλλαγή της νομοθεσίας ώστε σε περίπτωση χρεοκοπίας μιας επιχείρησης, οι τράπεζες να προηγούνται των μισθωτών και των συνταξιούχων της επιχείρησης (καλοκαίρι 2015). Πλήρης περιθωριοποίηση του δημοσίου στους μετόχους των τραπεζών (Δεκέμβρης 2015). Αυξημένη εξουσία του ανεξάρτητου οργανισμού συλλογής φόρων. Νέες υποχωρήσεις στο συνταξιοδοτικό. Νέες υποχωρήσεις στο κώδικα εργασίας.  Εγκαθίδρυση ενός μηχανισμού αυτόματων δημοσιονομικών περικοπών σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους των δημοσιονομικών πλεονασμάτων  του 3ου Μνημονίου. Διαπιστώνουμε επίσης μια επιδείνωση της καταχρέωσης των οικογενειών.

9. Το χρέος αναδιαρθρώθηκε ήδη το 2012. Οι ευρωπαϊκές αρχές είχαν ανακοινώσει τη μείωση κατά 50% του ελληνικού χρέους.  Στη πραγματικότητα, το χρέος ξανάρχισε να αυξάνεται αμέσως μετά από την αναδιάρθρωση. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν το Δεκέμβρη του 2016 συνιστούν νμια αληθινή κωμωδία  (βλέπε Michel Husson http://www.cadtm.org/Grece-allegement-en-trompe-l-oeil )

10. Για μια διευκρίνιση σχετικά με την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, βλέπε Que faire des banques ? Version 2.0, http://www.cadtm.org/Que-faire-des-banques-Version-2-0

11. Εφαρμόζοντας μια προοδευτική ισοτιμία στο πέρασμα από το ευρώ στο νέο νόμισμα θα μειώναμε το ρευστό που κατέχει το 1% των πλουσιότερων και θα αναδιανέμαμε το ρεσυτό πλούτο στις οικογένειες.

12. Αυτό μπορεί να συνδυαστεί με μέτρα για δωρεάν νερό, ηλεκτρισμό, γκάζι, κλπ.κατά άτομο και μέχρι ένα συγκεκριμένο επίπεδο κατανάλωσης.

Μετάφραση: Γιώργος Μητραλιάς

Πηγή : contra-xreos.gr

Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, διώκεται πολιτικά από τους νεομνημονιακούς

Το έργο της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους μετά τις 20.09.2015, τη διεθνή δραστηριότητά της, καθώς και τα επόμενά της βήματα παρουσίασαν σε συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, η τέως Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου και τα μέλη της Επιτροπής, Γιώργος Κασιμάτης (ομ. καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου) και Λεωνίδας Βατικιώτης (οικονομολόγος, δημοσιογράφος).

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στις κυβερνητικές επιθέσεις που δέχθηκε η Επιτροπή Αλήθειας το τελευταίο διάστημα. Μίλησε για την εξαφάνιση του πορίσματος από την ιστοσελίδα της Βουλής, την πραξικοπηματική κήρυξη λήξης εργασιών, την παραβίαση των γραφείων της Επιτροπής, αλλά και του δικού της γραφείου με εντολή του Προέδρου της Βουλής, Ν. Βούτση, γνωστοποιώντας ότι κατέθεσε μήνυση για το γεγονός.

«Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους διώκεται πολιτικά από τους νεομνημονιακούς», υπογράμμισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, προσθέτοντας πως «δεν έχει προηγούμενο ο τραμπουκισμός και ο αυταρχισμός που εκδηλώνει η νεομνημονιακή τάξη πραγμάτων». Αναφέρθηκε επίσης στα πρόσφατα ειρωνικά σχόλια του Πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής, σχετικά με τον επονείδιστο και παράνομο χαρακτήρα του χρέους, υπενθυμίζοντας πως την ορολογία αυτή χρησιμοποιούσε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας πριν συνθηκολογήσει.

Η τέως Πρόεδρος της Βουλής μίλησε, επίσης, για τη διεθνή δραστηριότητα της Επιτροπής και την παρουσίαση των Πορισμάτων της σε διεθνή συνέδρια και ακαδημαϊκά ιδρύματα. Συγκεκριμένα, η κ. Κωνσταντοπούλου συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια στις Βρυξέλλες, στη Βαρκελώνη, στο Λονδίνο και στο Παρίσι ενώ ήταν κεντρική ομιλήτρια σε εκδηλώσεις των πανεπιστημίων Columbia (Νέα Υόρκη) και LSE (Λονδίνο). Σημείωσε πως σε όλες τις εκδηλώσεις διανεμήθηκαν τα Πορίσματα της Επιτροπής. Πρόσθεσε ότι ήδη αναλαμβάνονται αντίστοιχες πρωτοβουλίες είτε κατατέθηκαν αιτήματα για λογιστικό έλεγχο του χρέους σε χώρες όπως η Αργεντινή, η Ισπανία, η Τυνησία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Μίλησε, τέλος, για την συνάντηση της Επιτροπής με τον Ανεξάρτητο Εμπειρογνώμονα του ΟΗΕ για το χρέος και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη τύπου στις 8.12.2015, αναφερόμενος στη σημασία της ίδρυσης και του έργου της Επιτροπής, στην ανάγκη συνέχισης του λογιστικού ελέγχου του χρέους και στην απόλυτη αναγκαιότητα ελάφρυνσης του δημοσίου χρέους για την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών.

Αναφορικά με το μέλλον της Επιτροπής Αλήθειας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου γνωστοποίησε ότι βρέθηκε χώρος για να στεγαστεί η υπό πολιτική δίωξη Επιτροπή, αφού ο Γιάννης Μαύρος, γιος του Γεωργίου Μαύρου, προσέφερε το γραφείο του πατέρα του χωρίς αντάλλαγμα για να συνεδριάζει και να διατηρεί τα γραφεία της η Επιτροπή. Επίσης ανέφερε ότι η Επιτροπή πρόκειται να αποκτήσει σύντομα νέα νομική μορφή ώστε να συνεχίσει τις εργασίες της ανεπηρέαστη από τον πόλεμο και τη δίωξη που δέχεται από το νεομνημονιακό καθεστώς.

Δείτε το βίντεο της συνέντευξης τύπου:

 

Πηγή: contra-xreos.gr

Συνέχιση του έργου της Επιτροπής Αλήθειας για το Χρέος συστήνει ο εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το χρέος

Του Μωυσή Λίτση

2015-12-10 01 Μποχοσλάβσκι Να συνεχιστεί το έργο της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος που είχε συστήσει η πρώην πρόεδρος της Βουλής Ζ. Κωνσταντοπούλου, συνέστησε ο  Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας για τις επιπτώσεις του εξωτερικού χρέους στη άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Συμβούλιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών Χουάν Πάμπλο Μποχοσλάβσκι, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα τη χώρα μας.

Ο κ. Μποχοσλάβσκι κληθείς να σχολιάσει στη διάρκεια συνέντευξης τύπου που έδωσε για τα συμπεράσματα της επίσκεψής του στην Ελλάδα, την απόφαση του σημερινού προέδρου της Βουλής κ. Ν. Βούτση να καταργήσει την Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, χαρακτήρισε την πρωτοβουλία της προηγούμενης προέδρου της Βουλής, «πολύ σημαντική και στο πλαίσιο αυτό συνιστώ να συνεχιστεί το έργο της».

 Ο κ. Μποχοσλάβσκι άλλωστε έχει αναφορά στο ζήτημα της Επιτροπής στην έκθεση συμπερασμάτων και συστάσεων αναφορικά με την κρίση στην Ελλάδα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η οποία θα υποβληθεί στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Στο κείμενο συμπερασμάτων λοιπόν ο κ. Μποχοσλάβσκι κάνει αναφορά στο έργο της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, τη δημιουργία της οποίας είχε συστήσει και ο προκάτοχός του Σεφάς Λουμινά, ο οποίος μετείχε και στην Επιτροπή. Αναφέρει χαρακτηριστικά: « Παρόλο που επήλθε πρόσφατα η διάλυση της εν λόγω Επιτροπής, πιστεύω ότι το έργο αυτό πρέπει να συνεχιστεί…».

 Η δήλωση-προτροπή του εμπειρογνώμονα των Ηνωμένων Εθνών έχει ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς την εχθρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η εν λόγω Επιτροπή από τα συστημικά ΜΜΕ και κυρίως την απόφαση του Νίκου Βούτση ως προέδρου της Βουλής, χωρίς καμιά επιχειρηματολογία, να την καταργήσει, στα πλαίσια βέβαια της 180 μοιρών στροφής της κυβέρνησης Τσίπρα. Ας μη λησμονούμε ότι την εν λόγω Επιτροπή είχε αρχικά «υιοθετήσει» με την ίδια του την παρουσία στα εγκαίνια του έργου της ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (στη διάρκεια της πρώτης «ριζοσπαστικής» του θητείας) και την είχε περιβάλλει με «κύρος» επίσης με την παρουσία του, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλόπουλος-η παρουσία του μάλιστα έγινε αφορμή για να επικριθεί η σκοπιμότητα της Επιτροπής από οργανώσεις και μέλη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η δήλωση του κ. Μποχοσλάβσκι είναι σημαντική για ένα ακόμη λόγο.. Για το γεγονός ότι ο ΟΗΕ σε πληθώρα διακηρύξεων έχει αναφέρει ότι προέχει η εύρυθμη λειτουργία των υποχρεώσεων ενός κράτους (παιδεία, υγεία) απέναντι στην όποια απαίτηση για αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, ειδικά όταν τίθεται θέμα ανθρωπιστικής κρίσης. Διακηρύξεις τις οποίες ορισμένοι σημερινοί υπουργοί της κυβέρνησης και μάλιστα με την ιδιότητα του νομικού, όπως ο υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος γνωρίζουν πολύ καλά,  κάνοντας πολλές φορές και σχετικές δηλώσεις στο παρελθόν στη διάρκεια της «ριζοσπαστικής» φάσης του ΣΥΡΙΖΑ, πριν την ολοκληρωτική παράδοση στους δανειστές….

Όσο για αυτούς που ενδεχομένως επιχειρηματολογήσουν «καλά ο ΟΗΕ τώρα…», να θυμίσουμε ότι τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και των υπηρεσιών του, συνιστούν ισχυρό όπλο στις διπλωματικές και άλλες προσπάθειες των κρατών, ενώ σε περιπτώσεις όπως π.χ. την εποχή της δικτατορίας στην Ελλάδα, τα όποια διεθνή ψηφίσματα βοηθούσαν τον αντιδικτατορικό αγώνα.

2015-12-10 02 Μποχοσλάβσκι Οι επισημάνσεις του κ. Μποχοσλάβσκι δεν σταματούν όμως εδώ. Συστήνει ακόμη «τη θέσπιση καλύτερης δικαστικής και διοικητικής λογοδοσίας (accountability) για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους ιθύνοντες στον ιδιωτικό τομέα», παραπέμποντας στο παράδειγμα «της Ειδικής Διερευνητικής Επιτροπής του Κοινοβουλίου της Ισλανδίας που συστάθηκε μετά την κατάρρευση των τραπεζών στη χώρα…».

 Διαπίστωση εξίσου σημαντική αν θυμηθούμε την άρνηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Στουρνάρα να εμφανιστεί και να καταθέσει στην Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος αλλά και τη γενική απροθυμία του ελληνικού κοινοβουλίου που ψηφίζει αλλεπάλληλα μνημόνια και ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών (με τα χρήματα των φορολογουμένων) να «ανακρίνει» τους διοικητές των συστημικών τραπεζών για το πώς φθάσαμε σε αυτό το χάλι.

Η Ισλανδία βέβαια δεν κυβερνάται από τη ριζοσπαστική αριστερά αλλά από το Φιλελεύθερο Προοδευτικό Κόμμα, ενώ ακόμη και στην υπερκαπιταλιστική Αμερική και μάλιστα επί προεδρίας του νεοσυντηρητικού Μπους οι επικεφαλής μεγάλων τραπεζών κλήθηκαν σε απολογία από το κογκρέσο σχετικά με την κατάρρευση της Lehman Brothers κα τη χρηματοπιστωτική-τραπεζική κρίση που ακολούθησε.

Ο κ. Μποχοσλάβσκι παρότρυνε ακόμη την ελληνική κυβέρνηση να προσυπογράψει τις «Βασικές Αρχές των Διαδικασιών Αναδιάρθρωσης του Δημόσιου Χρέους» του ΟΗΕ. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε πρόσφατα  τις «βασικές αρχές» για διαδικασίες αναδιάρθρωσης δημοσίου χρέους, με στόχο τη βελτίωση του παγκοσμίου χρηματοοικονομικού συστήματος- πρωτοβουλία  μάλιστα για την οποία έμπνευση ήταν η κρίση χρέους της Αργεντινής. Η πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών είχε εγκριθεί με 136 ψήφους υπέρ, 6 κατά και 14 αποχές. Στις αποχές περιλαμβάνονταν και η χώρα μας παρά τις διακηρύξεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα αρχικά περί «λογιστικού ελέγχου του χρέους» (ριζοσπαστική περίοδος) και αργότερα, μετά τη δεύτερη επανεκλογή του, περί έστω αναδιάρθρωσης.

Η πληττόμενη από την κρίση χρέους Ελλάδα δεν υπέγραψε μία διακήρυξη η οποία πέρα από το συμβολικό της χαρακτήρα, θα μπορούσε να αποτελέσει απαρχή διεργασιών για αναζήτηση συμμαχιών έστω από «τα πάνω» στο ζήτημα του χρέους, το οποίο έχει πλέον παραπεμφθεί στην καλή θέληση των δανειστών, την οποία αν και όποτε δείξουν…, θα έχουν πρώτα ισοπεδώσει ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικά-εργασιακά δικαιώματα, εθνικό πλούτο και συνταξιοδοτικό στη χώρα μας.

Στην προαναφερθείσα συνέντευξη τύπου, ο κ. Μποχοσλάβσκι είπε επίσης ότι  «είναι αναγκαία η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους προκειμένου να αποτελέσει έναυσμα για ανάπτυξη χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς», αμφισβητώντας έμμεσα τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους.  Μίλησε  για ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα, παρουσιάζοντας ως χτυπητό παράδειγμα το γεγονός ότι περί τα 2,5 εκατομμύρια πολίτες στη χώρα μας διαθέτουν περιορισμένη κάλυψη ή είναι ανασφάλιστοι. «Οι δε δημόσιες υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης αντιμετωπίζουν υπέρμετρα μεγάλο φόρτο εργασίας για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής πρόσβασης στο δικαίωμα για επαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη», πρόσθεσε, συμπληρώνοντας: «Το 36% του πληθυσμού, συνολικά 3,76 εκατομμύρια άτομα, βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Ο αριθμός των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν υλική στέρηση έχει σχεδόν διπλασιαστεί μεταξύ του 2009 και του 2014, από το 11% έχει πλέον αγγίξει το 21,5% του πληθυσμού».

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

Ο Μπέρνι Σάντερς, ο κ. Βούτσης και η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους

Του Γιώργου Μητραλιά

2015-11-18 01 Sanders Αντίθετα από τον κ. Βούτση που αποφάσισε και διέταξε την κατάργηση της Επιτροπής Αλήθειας του Δημοσίου Χρέους χωρίς καν να κάνει το κόπο να μας εξηγήσει το γιατί αυτής της πράξης του, στην άλλη πλευρά του ωκεανού, ένας πολιτικός που διεκδικεί την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών όχι μόνο προτείνει τη σύσταση μιας ανεξάρτητης επιτροπής αλήθειας για το χρέος του (αμερικανικού προτεκτοράτου) Πόρτο Ρίκο, αλλά και εξηγεί τη μεγάλη σημασία μιας τέτοιας επιτροπής λογιστικού ελέγχου!

Πρόκειται για τον γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς (Bernie Sanders), που σε επίσημη επιστολή του στον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιού προτείνει και δηλώνει, μεταξύ άλλων, και τα εξής, που σίγουρα κάτι πρέπει να θυμίζουν στο μέσο Έλληνα πολίτη:

«Όχι άλλη λιτότητα: «Η οικονομική κατάσταση στο Πόρτο Ρίκο δεν θα βελτιωθεί εξαλείφοντας περισσότερα σχολεία, περικόπτοντας συντάξεις, απολύοντας εργάτες, και επιτρέποντας στις επιχειρήσεις να πληρώνουν μισθούς πείνας μέσω της αναστολής του ελάχιστου μισθού και της χαλάρωσης της εργατικής νομοθεσίας. Να ελεγχθεί το χρέος: Χρειάζεται να γίνει ένας ανεξάρτητος και διαφανής λογιστικός έλεγχος  του χρέους του Πόρτο Ρίκο… Αν κάποιο χρέος έχει συναφθεί με τους πιστωτές κατά παράβαση του συντάγματος του Πόρτο Ρίκο, πρέπει να μπει αμέσως στην άκρη». (1)

 Σταματάμε εδώ παραλείποντας τη συνέχεια των προτάσεων του γερουσιαστή Σάντερς για την αντιμετώπιση του δυσβάστακτου χρέους του Πόρτο Ρίκο (πάνω από 70 δισεκατομμύρια δολάρια), όχι επειδή δεν θα μας ενδιέφεραν (προστασία πτώχευσης, πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη), αλλά επειδή ο κ. Σάντερς έχει πολλά να μας πει για το… ελληνικό χρέος. Πράγματι, συνιστά μέγα σκάνδαλο το γεγονός ότι οι δεκάδες τοποθετήσεις και οι άλλες τόσες δημόσιες ενέργειες κατά της Τρόικας και υπέρ της απελευθέρωσης των Ελλήνων πολιτών από τα δεσμά του χρέους από μέρους ενός Αμερικανού πολιτικού πρώτου μεγέθους σαν τον γερουσιαστή Σάντερς, όχι μόνο δεν έχουν τύχει της παραμικρής εκμετάλλευσης από τις ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και παραμένουν εντελώς άγνωστες στη χώρα μας τουλάχιστον εδώ και ένα χρόνο! Για να αντιληφθούμε μάλιστα το μέγεθος αυτού του σκανδάλου –για το οποίο υπάρχουν φυσικά συγκεκριμένες ευθύνες συγκεκριμένων πολιτικών και δημοσιογράφων- αρκεί να θυμίσουμε ότι αυτός ο Μπέρνι Σάντερς δεν είναι κάποιος από τους δεκάδες τάχα «φιλέλληνες» ξένους πολιτικούς που μας σερβίρουν τακτικά τα ελληνικά ΜΜΕ και οι κυβερνήτες μας, αλλά ένας (ανεξάρτητος και σοσιαλιστής) πολιτικός που επειδή διεκδικεί σήμερα με αξιώσεις την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, βρίσκεται καθημερινά στο επίκεντρο της αμερικανικής και παγκόσμιας επικαιρότητας!

2015-11-18 02 Sanders2 Πριν περάσουμε λοιπόν στις σημαντικές, και για αυτό αξιοποιήσιμες, τοποθετήσεις και προτάσεις του κ. Σάντερς για το ελληνικό χρέος, ας μας επιτραπεί να  εξηγήσουμε τι εννοούμε λέγοντας ότι «διεκδικεί σήμερα με αξιώσεις την προεδρία των ΗΠΑ». Σύμφωνα λοιπόν με την τελευταία δημοσκόπηση (CNN/ORC-19 Οκτωβρίου 2015), ο Μπέρνι Σάντερς συνεχίζει να αυξάνει ραγδαία τα ποσοστά του (29%) και να πλησιάζει την πάντα προπορευόμενη Χίλαρυ Κλίντον (45%) στις προτιμήσεις των Δημοκρατικών για το προεδρικό χρίσμα. Ωστόσο, η μεγάλη έκπληξη βρίσκεται αλλού: Σύμφωνα με νεότερη δημοσκόπηση (ABC-13 Νοεμβρίου 2015), ο Σάντερς που σαρώνει στις νεαρές ηλικίες, υπερέχει αισθητά της Κλίντον στο σύνολο των Αμερικανών πολιτών καθώς  είναι ο μόνος υποψήφιος των Δημοκρατικών που πολλοί Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι δηλώνουν έτοιμοι να τον ψηφίσουν! Το συμπέρασμα είναι απλό: Ο γερουσιαστής Σάντερς δεν είναι παίξε-γέλασε και για αυτό γίνεται ακόμα πιο σκανδαλώδης η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και των ελληνικών ΜΜΕ, να τον αγνοούν ειδικά όταν αυτός είναι ένας από τους ελάχιστους ξένους πολιτικούς που τάσσονται στο πλευρό του ελληνικού λαού προτείνοντας ρηξικέλευθες λύσεις στο μαρτύριό του.

Για παράδειγμα, ο κ. Σάντερς προκάλεσε αίσθηση στις ΗΠΑ όταν έσπευσε να επικροτήσει με ενθουσιασμό το Όχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Χειροκροτώ το λαό της Ελλάδας που είπε «όχι» σε ακόμα περισσότερη λιτότητα για τους φτωχούς, τα παιδιά, τους αρρώστους και τους ηλικιωμένους», πριν προσθέσει: «Σε ένα κόσμο τεράστιου πλούτου και εισοδηματικής ανισότητας, η Ευρώπη πρέπει υποστηρίξει τις προσπάθειες της Ελλάδας να οικοδομήσει μια οικονομία που δημιουργεί περισσότερη απασχόληση και εισόδημα, και όχι περισσότερη ανεργία και βάσανα». Λίγες βδομάδες αργότερα, στις 30 Ιουλίου, ο γερουσιαστής Σάντερς οργάνωνε μάλιστα μέσα στη Γερουσία, δημόσια εκδήλωση για την ελληνική κρίση χρέους και τις διεθνείς της συνέπειες, με τη συμμετοχή και των γνωστών οικονομολόγων Στίγκλιτς και Γκαλμπρέιθ!

2015-11-18 04 Voutsis Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι τοποθετήσεις και ενέργειες του Μπέρνι Σάντερς για την ελληνική κρίση διακρίνονται για την υψηλή τους τεκμηρίωση καθώς προδίδουν μια σε βάθος γνώση του προβλήματος εδώ και πολλά χρόνια. Στη πραγματικότητα, ο γερουσιαστής Σάντερς δεν είναι αυτό που μας έχουν συνηθίσει να αποκαλούμε –βλακωδώς- «φιλέλληνας», αλλά ενδιαφέρεται για την ελληνική κρίση χρέους και συμπάσχει με τον ελληνικό λαό επειδή θεωρεί την ελληνική περίπτωση εμβληματική μιας σχεδόν οικουμενικής τραγωδίας.(2) Έτσι, παρομοιάζει και συγκρίνει την παρατεταμένη ελληνική ύφεση με εκείνη της αμερικανικής κρίσης του 1929, τονίζοντας μάλιστα ότι η ελληνική είναι ακόμα χειρότερη. Και συνεχίζει μάλιστα με την καίριας σημασίας προειδοποίηση «να μην ξεχνάμε τι συνέβη μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, όταν οι Σύμμαχοι επέβαλαν στη Γερμανία μια ασφυκτική λιτότητα… με αποτέλεσμα όλης αυτής της μαζικής δυσαρέσκειας την άνοδο στην εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζιστικού κόμματος, με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες». Όσο για το Τρίτο Μνημόνιο,  το συμπέρασμά του είναι κατηγορηματικό: « Πιστεύω ότι αυτό το σχέδιο (δηλ. το τρίτο Μνημόνιο) είναι απλώς μη βιώσιμο. Κατά τη γνώμη μου, η λιτότητα έχει αποτύχει, και το να συνεχίζεις με λιτότητα σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να απογοητεύει το λαό της. Η ανεργία, η φτώχεια και η ανισότητα θα γίνουν ακόμα μεγαλύτερες από τα σημερινά τους τερατώδη επίπεδα»…

2015-11-18 03 greek-debt Ο Μπέρνι Σάντερς δεν είναι παρά ένας έντιμος σοσιαλδημοκράτης άλλων εποχών, αλλά αυτό δεν αρκεί για να γίνει αποδεκτός από το αμερικανικό κατεστημένο. Κατά συνέπεια, ο κ. Βούτσης και οι φίλοι του δεν πρέπει να ανησυχούν μην τυχόν και ο Αμερικανός «σοσιαλιστής» γερουσιαστής εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ και εφαρμόσει όσα αυτοί μισούν, καταργούν και εξαλείφουν από προσώπου γης, κάνοντας επίδειξη ενός υπερβάλλοντος ζήλου που δεν τους ζήτησε καμιά Τρόικα και δεν επέβαλε κανένα Τρίτο Μνημόνιο. Η Κα Κλίντον, που διαθέτει την ολόθερμη υποστήριξη του μεγάλου αμερικανικού (και διεθνούς) κεφαλαίου θα πάρει τελικά το χρίσμα έστω και αν ο καλός Μπέρνι Σάντερς συγκεντρώνει και ξεσηκώνει τεράστια πλήθη όπου εμφανίζεται και εμπνέει την άλλη Αμερική που υπάρχει και –φυσικά- δεν χωράει στο ηλίθιο και συνάμα αποπροσανατολιστικό «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών».

Όμως, απομένει μια απορία που δεν πρόκειται βέβαια να απαντηθεί: Άραγε τι σκέφτονται όλες αυτές οι ελληνικές «εξέχουσες μετριότητες», πολιτικοί, δημοσιογράφοι και υπουργοί, που επί μήνες έκαναν τα πάντα, τις πιο πολλές φορές σε διατεταγμένη υπηρεσία,  για να γελοιοποιήσουν και τελικά να καταργήσουν την Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους,  όταν βλέπουν όχι μόνο τον Μπέρνι Σάντερς αλλά και τους (κεντροδεξιούς!) κυβερνήτες του Πόρτο Ρίκο καθώς και τους δήμους της Μαδρίτης, της Σαραγόσας, του Κάδιξ, της Βαλένθια, ή ακόμα και τη Βουλή και Γερουσία της Αργεντινής να προτείνουν και να συστήνουν τις δικές τους επιτροπές λογιστικού ελέγχου; Άραγε τι έχουν να μας πουν όταν η Επιτροπή Αλήθειας που αυτοί λοιδόρησαν και απαγόρευσαν (3) εμπνέει με το παράδειγμά της και βρίσκει πια μιμητές σχεδόν σε όλο το πλανήτη;…

Σημειώσεις

1. http://feelthebern.org/bernie-sanders-on-puerto-ricos-financial-crisis/
2. Βλέπε: Sen. Bernie Sanders: From Greece to Puerto Rico, the Financial Rules Are Rigged to Favor the 1%: http://cadtm.org/Sen-Bernie-Sanders-From-Greece-to
3. Επειδή η Επιτροπή Αλήθειας έχει πολλά ακόμα να κάνει, για αυτό και συνεχίζεται η διεθνής καμπάνια υποστήριξης που δέχεται τις υπογραφές στο:
http://greekdebttruthcommission.org/index_el.php

http://contra-xreos.gr/arthra/945-2015-11-18-20-21-31.html

Επιστολή της Σοφίας Σακοράφας σχετικά με την κατάργηση των επιτροπών

Κύριε Πρόεδρε,
Με συστημένη επιστολή που έλαβα στις 17 Νοέμβρη,υπογεγραμμένη από εσάς στις 12 Νοέμβρη, μου ανακοινώσατε την κατάργηση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

Στην επιστολή δεν τολμήσατε καν να αναφέρετε το όνομα της Επιτροπής. Λογικό. Όταν κάποιος επιδιώκει με κάθε τρόπο να “ξεχάσει” ο ελληνικός λαός να αμφισβητεί τη νομιμότητα του χρέους και να πιστέψει ότι το τρίτο σκληρότατο μνημόνιο είναι η μόνη λύση, τότε η αλήθεια φοβίζει και σαν τίτλος.

Κύριε Πρόεδρε,
Είναι αδιανόητο για τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, πολύ δε περισσότερο για κάποιον που κάποτε υπήρξε αριστερός,να καταργεί την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

Eίναι προσβλητικό να γίνεται η Βουλή το λοιμοκαθαρτήριο σκανδάλων, παρατυπιών, βάρβαρων πολιτικών επιλογών, υποτακτικών συμφωνιών, λεόντειων συμβάσεων και να το προσυπογράφει ο Πρόεδρός της.

Αυτά κύριε Πρόεδρε της Βουλής. Τίποτε περισσότερο. Εσείς απλά ενεργήσατε κατ΄ εντολή.

Είναι ο λόγος άλλωστε για τον οποίο επιλεγήκατε ως Πρόεδρος της Βουλής, τούτη την κρισιμότατη περίοδο.

Την πολιτική ευθύνη για την απόφαση αυτή τη χρεώνεται ακέραιη ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
Ο κ. Τσίπρας ο οποίος συνοδεύοντας τον πρόεδρο της Δημοκρατίας παρέστη στην έναρξη των εργασιών της Επιτροπής.

Ο κ. Τσίπρας ο οποίος με διαβεβαίωνε προσωπικά για την αταλάντευτη απόφαση του, η Επιτροπή να λειτουργήσει απρόσκοπτα έως ότου ολοκληρώσει το έργο της.
Ο κ. Τσίπρας φέρει ακέραιη την πολιτική ευθύνη για την συγκάλυψη των εγκληματικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν αλλά και όλων όσων μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, με τις μίζες και τις λεόντειες συμβάσεις.

Ο κ. Τσίπρας φέρει ακέραιη την πολιτική ευθύνη για την αποποίηση ενός εργαλείου διαπραγμάτευσης του χρέους το οποίο το αποδέχεται, το εγκρίνει και το νομιμοποιεί ακόμα και το διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι δεδομένο ότι η απόφασή σας για την κατάργηση της Επιτροπής Αλήθειας σε τίποτα δεν θα επηρεάσει και την αποφασιστικότητα και την αποτελεσματικότητα όλων όσων συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε πιστεύοντας ότι η αλήθεια θα είναι ο καταλύτης για τις πολιτικές εξελίξεις.

Το τέλος της αλήθειας

Με συνοπτικές διαδικασίες, την ώρα που ο κόσμος διαδήλωνε κατά της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων που εφαρμόζει η σαν αρνάκι υπάκουη και ταπεινωμένη, πλην όμως κυβερνώσα Αριστερά, μέσα στη Βουλή ο νυν πρόεδρος Νίκος Βούτσης καταργούσε την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος βάζοντας φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του.Τσίπρας, Βούτσης, Φλαμπουράρης στην Βουλή

Θα χαμογελούσε άγρια, εικάζω, την ώρα που υπέγραφε διότι, πλέον, εξαφανίζεται (έτσι νομίζουν οι αφελείς) κάθε ίχνος από την ενοχλητική προκάτοχό του.

Με αστραπιαίες ενέργειες ξηλώθηκαν όλοι οι ηλεκτρονικοί σύνδεσμοι για την εν λόγω επιτροπή από το επίσημο site της Βουλής. Μη βιάζεστε να αναζητήσετε τους λόγους της κατάργησης· δεν υπάρχουν.

Ετσι, αυθαίρετα αποφάσισαν ότι δεν τη γουστάρουν (νέα, αριστερά ήθη)· με λίγα λόγια πετάνε στα σκουπίδια ένα από τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτει η ελληνική κυβέρνηση απέναντι στις αποικιακές εντολές των δανειστών, εντός του οποίου υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για την αδικοπραξία (και αλαζονεία) των εταίρων, παρακαλώ.

Παράλληλα εξαφανίστηκε το link για το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο Ζίμενς και οτιδήποτε άλλο ενοχλεί το κεφάλαιο και τους υπηρέτες του.

Πλήρης παραίτηση, που σημαίνει πλήρης υποταγή.

Μιλάμε για ένα χρέος που η χώρα δεν είναι σε θέση να πληρώσει αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει.

Πρόκειται για χρέος που προκλήθηκε από τις απαιτήσεις που επέβαλαν οι ρυθμίσεις της τρόικας και το οποίο παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα (πλήρης αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού, ανεργία, μαζικές απολύσεις, περικοπές, αυτοκτονίες και πολλά θλιβερά παρεμφερή). Ενα χρέος για την αναδιάρθρωση του οποίου το 2010 συνωμότησαν η ελληνική και αρκετές ξένες κυβερνήσεις, προκειμένου να προστατευτούν ελληνικές, γερμανικές και γαλλικές κυρίως τράπεζες (τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα Über alles!)

Μαζί τους και τα καθεστωτικά media που απέκρυψαν την αλήθεια από τον ελληνικό λαό διαδίδοντας, ψευδώς, ότι η διάσωση αφορά την Ελλάδα.

Και βεβαίως ούτε γάτα ούτε ζημιά τότε· και τώρα ήλθε η ώρα της κορύφωσης του ψεύδους και της υποτέλειας.

Αμ, το άλλο; Οτι δήθεν ο ελληνικός λαός αποτελείται από τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, ραδιούργους, λαμόγια κ.λπ., αντάξιος δηλαδή των αδικοπραξιών των δανειστών μας

Η Αριστερά, ως αντιπολίτευση, τα κατήγγελλε όλα τούτα, τώρα… τους θάβουνε βαθιά…

Δεν καταλαβαίνουν ότι ασελγούν στη μνήμη και την αξιοπρέπεια; Τόσο ωραία νιώθουν ως κατέχοντες την κρατική εξουσία; Αρνούνται να παραδεχτούν το ζωτικής εθνικής σημασίας έργο, γεμάτο ουσία, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, διότι αν το κάνουν ο ελληνικός λαός θα δει τη γύμνια τους, την ανεπάρκειά τους και την υποταγή τους.

Ας ξέρουν ότι η αλήθεια δεν κρύβεται· όσο και να την αποπέμπουν αυτή κάποτε θα λάμψει· και σύντομα.

Τουλάχιστον ας προβληματιστούν, έστω και τώρα.

Όταν ο Τσίπρας εξαφανίζει κάθε ίχνος των αντιφρονούντων του!…

Όταν ο Τσίπρας εξαφανίζει κάθε ίχνος των αντιφρονούντων του!…

Του Γιώργου Μητραλιά

Πηγή: http://contra-xreos.gr

Να λοιπόν που η δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα έλυσε πριν από λίγο δυο από τα μεγαλύτερα προβλήματά της: εκείνο του δημόσιου χρέους και το άλλο που αντιπροσωπεύει η πρώην Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Πώς τα κατάφερε να πετύχει αυτό το κατόρθωμα; Μα, απλούστατα, σβήνοντας οριστικά και αμετάκλητα οτιδήποτε θύμιζε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τις πρωτοβουλίες που πήρε στη διάρκεια της σύντομης προεδρίας της, και ειδικά την Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους.

Απέναντι σε αυτό το εντυπωσιακό άλμα προς τα πίσω της ελληνικής κυβέρνησης, που παραπέμπει στις μέρες δόξας του θριαμβεύοντος σταλινισμού της δεκαετίας του 1930 (1) αλλά και του πιο ζοφερού μακαρθισμού των αρχών της δεκαετίας του 1950, δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε: Μήπως εξαιτίας όλων αυτών εξαφανίστηκε το δημόσιο χρέος; Μήπως η Ζωή Κ. αποδέχτηκε την ήττα της και το πήρε απόφαση να μην λέει πια την αλήθεια και να σταματήσει τις βιτριολικές της κριτικές;

Η απάντηση είναι Όχι. Το αστρονομικό ελληνικό δημόσιο χρέος συνεχίζει απτόητο την ξέφρενη πορεία του όπως εξάλλου και η Ζωή Κ. που αρνείται να αποδεχθεί την ήττα της. Όμως, τότε επιβάλλεται μια ερώτηση: Μια και είναι πασιφανές ότι ο καθαρισμός της ιστοσελίδας της Βουλής από τις ανεπιθύμητες παρουσίες αποδείχτηκε αναποτελεσματικός, γιατί τότε ο διάδοχος της Ζωής Κ. και οι φίλοι του ενήργησαν με αυτό το τρόπο;  Τι ακριβώς επιδίωκαν;

Η μόνη δυνατή απάντηση είναι ότι  με αυτή την ενέργειά τους, όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι επιδίωκαν να στείλουν ένα μήνυμα ή μάλλον ένα σινιάλο. Σε ποιον; Μα, προφανώς στους περίφημους «Ευρωπαίους εταίρους» με τους οποίους οι νέες ελληνικές αρχές μόλις είχαν συνάψει μια συμφωνία που είναι ταυτόχρονα και… το μοναδικό πρόγραμμα της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα. Αλλά επίσης, και στους πάμπολλους «από κάτω» της Ελλάδας για να μην έχουν την παραμικρή αμφιβολία ότι είναι αναπόφευκτη η συντριβή κάθε αντίστασης στα Μνημόνια και στους εμπνευστές τους…

Με λίγα λόγια, επρόκειτο για μια εντελώς συμβολική ενέργεια που, ούτε λίγο ούτε πολύ, φιλοδοξούσε να σβήσει για πάντα από τη συλλογική μνήμη των Ελλήνων όχι μόνο κάθε ίχνος μιας εναλλακτικής πρότασης στη πολιτική των Μνημονίων, αλλά ακόμα και το όνομα εκείνης που είχε μπορέσει να ενσαρκώσει αυτή την εναλλακτική πρόταση και πρακτική!

Στη πραγματικότητα, η μανία αυτών των νεόφυτων του νεοφιλελευθερισμού ενάντια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να ταυτιστεί με την ένοχη συνείδησή τους, δεν περιορίστηκε να εξαφανίσει μόνον ό,τι θύμιζε τη σύντομη προεδρία της Ζωής Κ. Σβήνοντας και το Κάλεσμα της διεθνούς εκστρατείας «υποστήριξης της Επιτροπής Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους καθώς και του δικαιώματος των λαών να ελέγξουν τα δημόσια χρέη» (2) αυτοί οι μαθητευόμενοι μάγοι της «σταλινικής σχολής της παραχάραξης» θέλησαν να εξαφανίσουν κάθε ίχνος των -μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες– 24.432 ανδρών και γυναικών από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, που έχουν εκδηλώσει την υποστήριξή τους σε αυτή την εκστρατεία! Ενεργώντας με αυτό τον τρόπο, δεν απέδειξαν όμως παρά ένα πράγμα: την τέλεια περιφρόνησή τους για αυτούς τους χιλιάδες προοδευτικούς ανθρώπους, από τους οποίους τουλάχιστον 2000 είναι πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι, που διέπραξαν το «έγκλημα» να θέλουν  υποστηρίξουν την Ελλάδα ενάντια στους δημίους της!

Η ροπή των ηγετών του μεταλλαγμένου Σύριζα προς τις χειρότερες διοικητικές μεθόδους δεν μπορεί να εκπλήξει. Πράγματι, πολύ πριν από τη θεαματική τους συνθηκολόγηση, έβαζαν ήδη τα ειδικευμένα στις βρώμικες δουλειές  ΜΜΕ να επιτεθούν βίαια και χυδαία στην Επιτροπή Αλήθειας χωρίς όμως να τολμούν οι ίδιοι να της ασκήσουν  κριτική δημόσια και επί της ουσίας. Η πικρή αλήθεια είναι ότι μάταια θα ψάξει κανείς να βρει  έστω και μια περίπτωση που κάποιος από αυτούς παρουσιάζει έστω και ένα επιχείρημα ενάντια στο λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους από τους πολίτες…

Αντίθετα, όλοι αυτοί οι δειλοί προτίμησαν πάντα τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη από τη δημόσια αντιπαράθεση. Κυνικοί και οπλισμένοι με την αλαζονεία της εξουσίας, αδιαφορούν παντελώς για τις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που έχουν υπογράψει το Κάλεσμα υποστήριξης στην Επιτροπή Αλήθειας επειδή αυτή δεν τους χρησιμεύει σε τίποτα καθώς αυτές οι διάσημες μετριότητες αισθάνονται άνετα μόνο παρέα με τους «μεγάλους» αυτού του κόσμου.  Στη περίπτωσή τους ισχύει απόλυτα αυτό που έλεγε ο Χόρχε Σεμπρούν για τον Σαντιάγο Καρίγιο: Όλη του τη ζωή δεν ήθελε παρά μόνο ένα πράγμα, να μπει  στα μεγάλα σαλόνια…

Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι, ζώντας μέσα στη διαρκή ανασφάλεια και ανακαλύπτοντας εχθρούς εκεί όπου δεν υπάρχουν παρά απλοί προβληματισμένοι αριστεροί, αυτά τα κακέκτυπα ενός μακιαβελισμού της δεκάρας προσφεύγουν στις χειρότερες σταλινικές παραδόσεις προκειμένου να εξαφανίσουν ό,τι τους ενοχλεί.  Καθώς όμως δεν διαθέτουν  -ευτυχώς- τα μέσα που διέθετε στο καιρό του ο πατερούλης των λαών, αρκούνται να σβήνουν οτιδήποτε μαρτυρεί τις προδοσίες και τις λοιπές αμαρτίες τους κατ’εικόνα και ομοίωση των σταλινικών ιεροεξεταστών που εξαφάνιζαν τις ζωές, τα ονόματα ή ακόμα και τα πρόσωπα των σοβιετικών πολιτών. Εύγλωττη λεπτομέρεια: Όπως τότε στη Μόσχα, έτσι και σήμερα  στην Αθήνα, αυτοί οι ιεροεξεταστές εξαφανίζουν κατ’απόλυτη προτεραιότητα  εκείνους που τολμούν να αρνούνται τη γενετική μετάλλαξη του κόμματός τους και επιμένουν να δηλώνουν κομμουνιστές, αντικαπιταλιστές και ριζοσπάστες επικριτές της καθεστηκυίας τάξης!…

Το συμπέρασμά μας θέλει να είναι αισιόδοξο: θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από το «καθάρισμα» της ιστοσελίδας της ελληνικής Βουλής, ή ακόμα και από την ακατάπαυστη εκστρατεία δυσφήμισης  και χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη για να εξαφανιστούν οι αντιστάσεις ενάντια σε εκείνους που πούλησαν τη ψυχή τους στο νεοφιλελεύθερο διάβολο αποδεχόμενοι να εφαρμόσουν τις απάνθρωπες πολιτικές του. Ακόμα και σε πολύ δύσκολες συνθήκες, η μάχη συνεχίζεται επειδή πρόκειται τώρα για την υπεράσπιση ότι πιο πολύτιμου έχουμε: της αξιοπρέπειας και της επιβίωσής μας…

Σημειώσεις

  1. Βλέπε  το κλασικό έργο του David King “The Commissar Vanishes: The Falsification of Photographs and Art in Stalin’s Russia”, Εκδόσεις: Henry Holt and Company, 1999.
  2. Βλέπε την ιστοσελίδα του Καλέσματος (σε 16 γλώσσες) και της διεθνούς εκστρατείας υποστήριξης: http://greekdebttruthcommission.org/index_el.php

Με δεδομένο ότι, ενάντια σε θεούς και δαίμονες, αυτή η εκστρατεία συνεχίζεται, οι υπογραφές υποστήριξης είναι περισσότερο παρά ποτέ καλοδεχούμενες.

Η ομιλία της ΠτΒ Ζωής Κωσταντοπούλου στην παγκόσμια διάσκεψη προέδρων κοινοβουλίων στην Ν.Υόρκη

«Η Ελλάδα και ο λαός της, θυματοποιήθηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια από πολιτικές που είχαν δήθεν στόχο να προσφέρουν μια βιώσιμη λύση για την υπερχρέωση της χώρας και διέξοδο από την οικονομική κρίση», «οι πολιτικές αυτές κατέληξαν σε κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινωνικών δικαιωμάτων, θεμελιωδών ελευθεριών και καθεαυτού του κράτους δικαίου».

Για «εκβιαστική» στάση των δανειστών προς την Ελλάδα, «κατάλυση της Δημοκρατίας» και «παραβίαση Κοινοβουλευτικής λειτουργίας» έκανε λόγο η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής της στη Νέα Υόρκη, όπου συμμετείχε στην 4η Παγκόσμια Διάσκεψη Προέδρων Κοινοβουλίων, ενώ έθεσε το θέμα το ελληνικού δημοσίου χρέους.

Η Παγκόσμια Διάσκεψη Προέδρων Κοινοβουλίων συγκαλείται στο πλαίσιο της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης (IPU), σε συνεργασία με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).

Οι εργασίες της Διάσκεψης πραγματοποιήθηκαν στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών το τριήμερο 31 Αυγούστου – 2 Σεπτεμβρίου 2015.

Μιλώντας από το βήμα της Διάσκεψης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κάλεσε τους ομολόγους της να επιδείξουν αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό και την Ελλάδα, στην οποία, όπως είπε, σήμερα το δημοκρατικό πολίτευμα παραβιάζεται κατάφωρα.

«Η Ελλάδα και ο λαός της, θυματοποιήθηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια από πολιτικές που είχαν δήθεν στόχο να προσφέρουν μια βιώσιμη λύση για την υπερχρέωση της χώρας και διέξοδο από την οικονομική κρίση», είπε η Ζ. Κωνσταντοπούλου, υπογραμμίζοντας ότι «οι πολιτικές αυτές κατέληξαν σε κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινωνικών δικαιωμάτων, θεμελιωδών ελευθεριών και καθεαυτού του κράτους δικαίου».

«Αυτά που παρουσιάστηκαν ως δανειακές συμβάσεις “διάσωσης” είχαν ως αποτέλεσμα τη δυστυχία, την εκτίναξη της ανεργίας σε ποσοστό ρεκόρ (72% στις νέες γυναίκες και 60% στους νέους άνδρες), οδήγησαν στη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, σε έκρηξη των αυτοκτονιών, στην περιθωριοποίηση των νέων, των ηλικιωμένων, των αδυνάμων, των φτωχών, των μεταναστών, των προσφύγων, με τα μισά παιδιά της χώρας ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης, που τεκμηριώνεται στις εκθέσεις και τις δημόσιες δηλώσεις των Ανεξάρτητων
Εμπειρογνωμόνων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τις συνέπειες του δημοσίου χρέους στα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και σε μια σειρά δικαστικών αποφάσεων και πορισμάτων» ανέφερε η πρόεδρος της Βουλής.

Στην ομιλία της, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε αναφορά στο Προκαταρκτικό Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, σύμφωνα με το οποίο, όπως σημείωσε, το ελληνικό χρέος είναι παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο, απεχθές και μη βιώσιμο.

«Το πόρισμα κατέληξε επίσης ότι οι πιστωτές ενεργούσαν κακόπιστα, διότι γνώριζαν ότι επιβάρυναν τη χώρα με ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο, με στόχο τη διάσωση των γερμανικών, των γαλλικών καθώς και των ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών», τόνισε η Πρόεδρος της Βουλής, προσθέτοντας ότι οι δανειστές αγνόησαν τόσο τη λαϊκή εντολή του ελληνικού λαού της 25 Ιανουαρίου 2015 για κατάργηση των «κοινωνιοκτόνων μέτρων λιτότητας», όσο και το 62% του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015.
Αναφερόμενη στα όσα συνέβησαν μετά το ελληνικό δημοψήφισμα, υπογράμμισε ότι αποτελούν «εφιάλτη και ντροπή για κάθε δημοκρατική συνείδηση».
«Το Ελληνικό Κοινοβούλιο νομοθέτησε τρεις φορές υπό καθεστώς εκβιασμού και εξαναγκασμού», είπε η Ζ. Κωνσταντοπούλου, υπογραμμίζοντας πως «όταν μία μεγάλη μερίδα βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, συμπεριλαμβανομένης της Προέδρου της Βουλής αρνήθηκαν να ψηφίσουν τέτοια νομοθετήματα, η Βουλή διαλύθηκε απροειδοποίητα προκειμένου να εξασφαλιστεί μία πιο “σταθερή πλειοψηφία” που θα εφαρμόσει τα μέτρα που ο λαός καταψήφισε».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επεσήμανε πως το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται σε βάρος του Ελληνικού λαού, τραυματίζοντας τη Δημοκρατία. «Η Δημοκρατία αποτελεί υπέρτατη αξία και τα Κοινοβούλια δεν μπορεί να υποβαθμίζονται σε απλές σφραγίδες που επικυρώνουν νόμους τους οποίους έχουν απορρίψει οι λαοί, νόμους οι οποίοι καταστρέφουν την κοινωνία και τις επόμενες γενιές».

Στο περιθώριο της Διάσκεψης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου πραγματοποίησε επαφές με αντιπροσωπείες άλλων χωρών.
Η Πρόεδρος της Βουλής παρέδωσε το Πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους στις αντιπροσωπείες άλλων χωρών και στην Ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ για το Δημόσιο Χρέος.

πηγή:http://kinisienergoipolites.blogspot.gr/2015/09/blog-post_44.html

Οι διεθνείς καταστροφικές συνέπειες της προαναγγελθείσας συνθηκολόγησης του Σύριζα …και οι εγκληματικές ευθύνες του κ. Τσίπρα

Του Γιώργου Μητραλιά

Όπως θα έπρεπε να αναμένεται, η πορεία που ακολούθησε η κυβέρνηση Τσίπρα μετά την αποφράδα 13η Ιουλίου επιβεβαίωσε την απαισιόδοξη πρόβλεψη (1) ότι θα στραφεί με πρωτόγνωρο κυνισμό και φραστική –προς το παρόν- βία ενάντια σε όποιον και όποια θα τολμούσε να αμφισβητήσει την πλήρη μνημονιακή της μεταμόρφωση. Καθώς μάλιστα η «τάση Τσίπρα» του Σύριζα επέλεξε να ηγηθεί ενός εντελώς νέου κυβερνητικού σχήματος που κυβέρνησε τη χώρα με τη ζωτικής σημασίας στήριξη σύσσωμων των νεοφιλελεύθερων κομμάτων (Ν.Δ. Πασόκ, Ποτάμι), στο στόχαστρό της βρέθηκαν αποκλειστικά και μόνον οι επικριτές του νέου κυβερνητικού της προγράμματος, δηλαδή του τρίτου Μνημονίου. Και φυσικά, αυτοί δεν απαντώνται βέβαια στην χτεσινή αντιπολίτευση, που είχε μετατραπεί σε συμπολίτευση, αλλά πρωτίστως στη χτεσινή αριστερή πτέρυγα της συμπολίτευσης που έχει μετατραπεί τώρα σε… αξιωματική αντιπολίτευση, μια και Χρυσή Αυγή και ΚΚΕ συμφωνούν εσχάτως δια στόματος των ηγετών τους με την κυβέρνηση Τσίπρα ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πιστή στο ευρώ!…

Το γεγονός ότι όλες αυτές οι «ανήκουστες» αλλαγές και ανατροπές στον πολιτικό χάρτη της χώρας σημειώθηκαν μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα προκαλεί δίκαια σύγχυση και αμηχανία στους σαστισμένους πολίτες. Ωστόσο, μια στοιχειωδώς προσεκτική ματιά στην πορεία της κυβέρνησης Τσίπρα θα ήταν αρκετή για να μας προετοιμάσει για την τελική οβιδιακή της μεταμόρφωση. Πράγματι, δεν ήταν μόνον ότι προϊδέαζε η -παρά τους λεονταρισμούς- συνεχής άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης Τσίπρα κατά τους πρώτους πέντε μήνες των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές. Ήταν κυρίως, ότι η διεύρυνσή της προς τη δεξιά είχε ήδη αρχίσει τη μέρα που σχηματίστηκε η κυβέρνηση Τσίπρα, με την υπουργοποίηση ατόμων χωρίς το παραμικρό κοινωνικό έρεισμα οι οποίοι όχι μόνο δεν είχαν καμιά σχέση με τον Σύριζα αλλά και τον καθύβριζαν δημοσίως μέχρι και λίγες μέρες πριν από τις εκλογές. Παράδειγμα ο κ. Μάρδας που, στις 17 Ιανουαρίου 2015, δηλαδή μόλις μια βδομάδα πριν από τη σαρωτική νίκη του Σύριζα, δημοσίευε ιδιαίτερα εμπαθές άρθρο κατά της Ραχήλ Μακρή –και όχι μόνο- με τίτλο   «Ραχήλ Μακρή vs Κιμ Γιονγκ Ουν και Αμίν Νταντά»   (http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/raxil-makri-vs-kim-giongk-oyn-kai-amin-ntanta), που κατάληγε με το εύγλωττο (υπογραμμισμένο από τον ίδιο) ερώτημα «Αυτοί θα μας κυβερνήσουν;». Δέκα μέρες αργότερα ο ίδιος κ. Μάρδας γινόταν, ελέω Τσίπρα και Δραγασάκη, υπουργός και –από κοινού με τον κ. Πανούση- ιδεολογικός μέντορας, στυλοβάτης και κάτι σαν γενικός δερβέναγας της νέας κυβέρνησης, με πρακτικές που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις όλο και πιο διευρυμένες, από τον κ. Τσίπρα, οικονομικές αρμοδιότητές του…

Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η μακρά σταδιακή «ομαλοποίηση» του κόμματος και του περίγυρού του προκειμένου, εν όψει της ανάληψης της εξουσίας, όχι μόνο να εξουδετερωθούν έγκαιρα οι πιο «ενοχλητικές» παρουσίες αλλά και να προσφερθούν στους «από πάνω» οι απαραίτητες έμπρακτες εγγυήσεις ότι «δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε από εμάς», τότε η σημερινή μνημονιακή μεταμόρφωση της κυβέρνησης Τσίπρα έρχεται σαν μια περίπου «φυσιολογική» κατάληξη μιας πορείας καταδικασμένης να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα. Όπως εξάλλου εξίσου «φυσιολογική» θα είναι η κατάληξη του «ομαλοποιημένου» τσιπρικού Σύριζα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία καθώς μάλιστα διαπιστώνεται ήδη –η τόσο προσφιλής στον κ. Τσίπρα-   «δυσαρμονία» στις σχέσεις του ακόμα και με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Με εξαίρεση βέβαια τον ακόμα δεξιότερο του κ. Τσίπρα Πάμπλο Ιγκλέσιας που δυστυχώς για αυτόν και ευτυχώς για όλους εμάς, έχει όμως να αντιμετωπίσει μια πάντα ανθηρή κινηματική Ισπανία και μια ισχυρή εσωτερική αντιπολίτευση.   Με άλλα λόγια, κανένας κεραυνός εν αιθρία καθώς το σκουλήκι της προδοσίας της 13ης Ιουλίου βρισκόταν προ πολλού μέσα στο σώμα πού γέννησε την «πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της Ελλάδας». Ακριβώς όπως το σκουλήκι της προδοσίας της 4ης Αυγούστου 1914 βρισκόταν μέσα στη γερμανική –και όχι μόνο- σοσιαλδημοκρατία που απαρνήθηκε τον ίδιο το λόγο ύπαρξής της ψηφίζοντας τα πολεμικά κονδύλια για το πρώτο παγκόσμιο μακελειό…

Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών, η σημερινή συνθηκολόγηση του Σύριζα και της κυβέρνησής του πρόκειται να έχει τις ίδιες ή και ακόμα χειρότερες συνέπειες στη χώρα μας με εκείνες που είχε στη Γερμανία η προδοσία του SPD εκείνο το μοιραίο Αύγουστο του 1914. Ωστόσο, αν και πολλοί έχουν ήδη αρχίσει να μετράνε αυτές τις καταστροφικές συνέπειες στην ελληνική αριστερά, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι κανείς εδώ στην Ελλάδα δεν δείχνει να νοιάζεται για τις όχι λιγότερο ολέθριες συνέπειες που έχει και θα έχει έξω από την Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε ολάκερο το κόσμο. η υποταγή στο νεοφιλελευθερισμό της «κυβέρνησης με κορμό το Σύριζα».

Πράγματι, με δεδομένο ότι ο Σύριζα ήταν μέχρι πρότινος η ναυαρχίδα και συνάμα η πηγή έμπνευσης και η ελπίδα για την -όντως εξαιρετικά συρρικνωμένη και σε βαθειά κρίση- ευρωπαϊκή αριστερά του 21ου αιώνα, μπορούμε να πούμε ότι η συνθηκολόγησή του θα έχει καταστροφικές συνέπειες ανάλογες με εκείνες που είχε πριν από ένα αιώνα η συνθηκολόγηση του τότε κόμματος-φάρου του διεθνούς εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος, δηλαδή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Εδώ δεν έχουμε πια να κάνουμε με μια απλή υπόθεση εργασίας που απομένει να επιβεβαιωθεί από τα γεγονότα. Από παντού στην Ευρώπη, αλλά και πολύ πέρα από αυτή, ήδη μας έρχεται χιονοστιβάδα μηνυμάτων που κάνουν λόγο για το αίσθημα βαθειάς απογοήτευσης, ανησυχίας ή ακόμα και απελπισίας που σαρώνει τα εκατομμύρια των πολιτών στην Ευρώπη και πέρα από αυτή, που είχαν πιστέψει ότι με μπροστάρη τον Σύριζα από την Ελλάδα, θα μπορούσαν –επιτέλους- να παλέψουν όλοι μαζί και με επιτυχία ενάντια στη λιτότητα και στο «σύστημα-χρέος».

Πρέπει να το παραδεχτούμε: η κατάσταση που έχει δημιουργήσει η συνθηκολόγηση του Σύριζα μέσα στο διεθνές σοσιαλιστικό και προοδευτικό κίνημα είναι ήδη εξαιρετικά επικίνδυνη. Δεν είναι μόνον ότι χιλιάδες είναι εκείνοι και εκείνες που δείχνουν να αποτραβιούνται και να σπρώχνονται στην ιδιώτευση και στην αναδίπλωση στον εαυτό τους. Ούτε καν ότι είναι άλλοι τόσοι εκείνοι και εκείνες που νοιώθουν να τους έχουν κοπεί τα πόδια και επιλέγουν τη στάση αναμονής, περιμένοντας να δουν τη συνέχεια των εξελίξεων. Είναι κυρίως, ότι η προδοσία του Σύριζα σημειώνεται σε μια πολύ κρίσιμη ιστορική στιγμή, την ώρα που η ρατσιστική άκρα δεξιά προελαύνει σχεδόν παντού στην ήπειρό μας, με αποτέλεσμα να διαγράφεται ήδη ορατή η απειλή να προσφερθούν βορρά αυτής της αυτοαποκαλούμενης «αντισυστημικής» νεοφασιστικής και ρατσιστικής άκρας δεξιάς τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος των απογοητευμένων από τον Σύριζα Ευρωπαίων πολιτών.

Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό εκτιμούμε ότι οι ευθύνες του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του για την τρομακτικά επικίνδυνη κατάσταση που πάει να δημιουργήσει η δικιά τους συνθηκολόγηση μέσα στη διεθνή αριστερά, στα κοινωνικά κινήματα και στους προοδευτικούς πολίτες της Ευρώπης είναι στη κυριολεξία εγκληματικές! Όμως, τι να περιμένει κανείς από αυτούς που επί μήνες, αν όχι για χρόνια, γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στα κινήματα αλληλεγγύης των «από κάτω» που αναπτύσσονταν σε πάμπολλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, ενώ προτίμησαν πάντα να ψάχνουν για συμμάχους εκεί όπου δεν μπορούσαν να βρουν παρά νεοφιλελεύθερους ορκισμένους εχθρούς, στη διεθνή σοσιαλδημοκρατία, στους διαφόρους Ολάντ, Ρέντσι και Σουλτς!
Όλα αυτά δεν μπορούν να σημαίνουν παρά ότι επείγει για το υπό δημιουργία μέτωπο των αντιμνημονιακών αντιστάσεων να απαντήσει άμεσα, σήμερα και όχι αύριο, και με χειροπιαστές και διακριτές διεθνιστικές πρωτοβουλίες πάλης στα εκατομμύρια των πολιτών στην Ευρώπη και στο κόσμο που εξακολουθούν να επενδύουν τις ελπίδες τους στην Ελλάδα που αντιστέκεται στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα. Ο χρόνος λιγοστεύει και κάθε χρονοτριβή μπορεί να αποβεί μοιραία. Εξάλλου, μόνο επωμιζόμενη αυτά τα τόσο κρίσιμα διεθνιστικά της καθήκοντα, μπορεί η ελληνική αριστερά όχι μόνο να ορθοποδήσει αλλά και να πετύχει στο δύσκολο αγώνα της μέσα στη χώρα μας…

Σημειώσεις

1. Βλέπε «Αποφράδες μέρες – Από τη γερμανική 4η Αυγούστου 1914 στην ελληνική 13η Ιουλίου 2015»  (http://contra-xreos.gr/arthra/872-4-1914-13-2015.html)

2. Βλέπε «Ποια απάντηση του Σύριζα στην αλληλεγγύη εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών;» (http://contra-xreos.gr/arthra/757-2015-02-09-15-23-08.html). Και επίσης, «Οι καλύτεροί μας σύμμαχοι, οι 300.000 της Πουέρτα ντελ Σολ!» (http://contra-xreos.gr/arthra/748-2015-02-01-01-53-05.html

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr